دنياى هر كس ، همان آمالش است . از دنيا تكذيب شده است ، از عالم طبيعت تكذيب نشده ، از دنيا تكذيب شده [ است ] .
دنيا همان است كه پيش شماست . خود شما توجه وقتى به نفستان داريد ، خودتان دنياييد ، دنياى هر كس آن است كه در خودش است ، آن تكذيب شده است ؛ اما از شمس و قمر و طبيعت ، هيچ تكذيب نشده ؛ تعريف شده است ، اينها مظاهر خداست « 1 » .
آنى كه انسان را بعيد مىكند از ساحت قدس و از كمال ، دنياست ؛ و آن هم پيش خود آدم است ، توجه به نفس است . خدا كند كه موفق بشويم براى اينكه از چاه بيرون برويم ، و تبعيت كنيم از اولياى خدا ؛ كه آنها از اين مهلكه نجات پيدا كردند و خارج شدند و أدْرَكَهُمُ الْمَوْتُ .
هامش
( 1 ) - ر . ك : نهج البلاغة ، ص 492 ، حكمت 131 .