بود بلكه عدم آن بر وجودش رجحان خواهد داشت ؛ زيرا پذيرفتن دين و پيروى از مقررات شرع و آيين ، خالى از كلفت و سلب آزادى نيست و در صورتى كه متابعت آن اثرى در بر نداشته باشد هرگز مردم زير بار آن نخواهند رفت و از آزادى طبيعى دست بر نخواهند داشت .
و از اينجا روشن مىشود كه اهميت تذكر و يادآورى روز رستاخيز ، معادل با اهميت اصل دعوت دينى است .
و هم از اينجا روشن مىشود كه ايمان به روز جزاء مهمترين عاملى است كه انسان را به ملازمت تقوا و اجتناب اخلاق ناپسنديده و گناهان بزرگ وادار مىكند چنان كه فراموش ساختن يا ايمان نداشتن به آن ، ريشه اصلى هر بزه و گناهى است . خداى متعال در كتاب خود مى فرمايد :
إِنَّ الَّذِينَ يَضِلُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ شَدِيدٌ بِما نَسُوا يَوْمَ الْحِسابِ 207
يعنى : ( كسانى كه از راه خدا بيرون رفته و گمراه مى شوند ، براى ايشان عذابى است سخت در مقابل اينكه روز حساب را فراموش كردند ) .
چنان كه پيداست در آيه كريمه ، فراموشى روز حساب منشأ هر گمراهى گرفته شده است . تأمل در آفرينش انسان و جهان و همچنين در غرض و هدف شرايع آسمانى در پيش بودن چنين روزى ( روز رستاخيز ) را روشن مى سازد .
ما وقتى در كارهايى كه در آفرينش تحقق مى پذيرد ، دقيق مى شويم مى بينيم كه هيچ كارى ( كه به طور ضرورت به نوعى از
هامش
( 207 ) سوره ص ، آيه 26 .