انبياء را يادآور مىشود كه چگونه آنان دعوت به خداى يگانه مىكنند و مثل اعلاى توحيد را در دعوت خود بيان مىدارند ، زيرا از كسى بجز خدا نمىترسند و هدف آنان فقط نجات بشريّت از تيرگيهاى تقليد و جهل و سرسپردگى به سوى روشنايى عقل و ايمان است .
علّامه طباطبايى گويد : بحث در اين سوره به مقتضاى سه صفت است :
يگانگى خدا ، عزيز و حميد بودن او در افعال . از اين رو بايد از عزّت و قدرت مطلقهء او ترسيد و بايد او را شكر گفت و به وعدهاش اعتماد كرد و از آيات ربوبيّت او پند گرفت .
اين آيات احساس فطرى ما را بر مىانگيزد كه شكر منعم را به جا بياوريم و بدانيم كه ابراز شكر همانا شناخت منعم و تسليم شدن به او و عمل به اهداف ارزشمند نعمتهاست .
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 302
مساهمون: احمد آرام
ص٣٠٢