است كه خواهد آمد .
بنابراين ممكن نيست بگوئيم كه وى يكشبه همهء مطالب را جمع كرده بلكه اغلب منقولات را به تحليل و بررسى نهاده است .
از جنبهء ديگر ، صاحب الميزان در منابع تفسير ، به كتب شيعه و اهل سنت « هر دو » عنايت داشته است . اين مطلب ارزش تفسير وى را بالا برده و به عدم تعصّب وى دلالت دارد .
جدول
منابعى كه علّامه در نقل روايات وارده از نبىّ اكرم ( ص ) و ائمه ( ع ) و صحابه و تابعين از آنها استفاده كرده ، به ترتيب حروف الفبايى عبارتند از :
1 - الاتقان فى علوم القرآن : سيوطى .
2 - احتجاج : طبرسى ، ابو منصور .
3 - احكام قرآن : جصاص .
4 - احياء علوم الدّين : غزالى .
5 - اختصاص : شيخ مفيد ، محمّد بن محمّد بن نعمان .
6 - ارشاد : شيخ مفيد .
7 - ارشاد القلوب : ابو محمّد حسن بن محمّد ديلمى .
8 - الاستبصار فيما اختلف فيه من الاخبار : شيخ طوسى .
9 - الاستيعاب فى معرفة الاصحاب : ابن عبد البر مالكى قرطبى .
10 - الاصابة فى تمييز الصّحابة : ابن حجر عسقلانى .
11 - اعتقادات : شيخ صدوق .
12 - إعلام الورى بأعلام الهدى : طبرسى ، ابو على فضل بن حسن .
13 - اقبال : ابن طاووس .