ج - زنديقى از امام صادق عليه السّلام پرسيد : از كجا اثبات انبياء و رسل مىكنيد ؟
امام فرمود : چون اثبات كرديم كه آفريدگار فوق ما و همه خلايق موجود است و تمام كارهايش موافق حكمت مىباشد و ممكن نيست كه مردم او را ببينند و با او تماس بگيرند و با يكديگر گفتگو و محاجه كنند ناچار بايد سفيرانى در ميان مردم داشته باشد كه ايشان را به مصالح و منافعشان رهبرى نمايند و آنچه را كه مايهء بقاء يا فنا است بايشان بياموزند پس ثابت شد كه بايد افرادى از طرف پروردگار حكيم در ميان مردم بامر و نهى و بيان معارف و حقايق بپردازند و ايشان پيغمبران و برگزيدگانند . حكيمانى هستند كه با حكمت تأديب شده و به آن مبعوث شدهاند ، و با اينكه در آفرينش و تركيب مادى با مردم شريكند ، در حالاتشان ممتازند ، از طرف خداى حكيم و دانا با حكمت و دلائل و براهين و شواهدى از قبيل زندهكردن مردگان و شفا دادن كور مادرزاد و مبتلايان بامراض بىدرمان تأييد شدهاند .
بنابراين هيچگاه زمين از حجتى كه با دانش خود صدق گفتار پيغمبر و عدالتش را اثبات كند خالى نخواهد بود . « 1 »
مؤلّف [ علّامه طباطبايى رحمه اللّه ] : اين حديث چنان كه ملاحظه مىفرمائيد مشتمل بر سه دليل بر سه مسأله از مسائل نبوت است :
هامش
( 1 ) . توحيد صدوق ، ص 249 و احتجاج طبرسى ، ص 77 و اصول كافى ، ج 1 ، ص 168 .