كرامتهايى است كه نزد خدا است . « 1 »
* اكرام ربّ
س 224 - جملهء شريفهء
« فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ »
« 2 » با اينكه حكايت زبان حال انسان است ، از ديدگاه يك انسان طبيعى خبر مىدهد ، و از اينكه مىگويد : « ربّ من مرا اكرام كرده » و خداى تعالى را ربّ خود معرفى مىكند ، برمىآيد كه گوينده اين سخن ، خدا و ربوبيّتش را قبول دارد ، و حال آنكه وثنى مذهبان كه منكر ربوبيت صانعند معتقد به چنين چيزى نيستند ؟
ج - پاسخ اين است كه : همانطور كه در سؤال آمده بود سخن مذكور زبان حال فطرت است ، و وثنى مذهبان هم به حسب فطرتشان اعتراف به اين معنا دارند ، هرچند كه به زبان نمىگويند و از اقرار بدان استنكاف مىورزند ، علاوه بر اين قرآن كريم خواسته است رعايت مقابله با جملهء
« إِذا مَا ابْتَلاهُ رَبُّهُ »
را كرده باشد . « 3 »
* امام و امت
س 225 - امّهات و رؤوس مسائل امامت كدامند ؟
هامش
( 1 ) . الميزان ؛ ج 4 ، ص 539 .
( 2 ) . سورهء فجر ، آيهء 15 .
( 3 ) . الميزان ؛ ج 20 ، ص 473 .