پرش به محتوای اصلی

التفسير الكاشف ( تفسير كاشف ) ( فارسى )ج ۲ — صفحه 35

پدیدآورندگان:

ص۳۵
دأب : عادت . مهاد : بستر . آيه : علامت . عبرة : از عبور يعنى گذشتن از يك‌سو به سوى ديگر گرفته شده است و مقصود از آن در اين‌جا ، پند گرفتن است ؛ چراكه انسان را از جهالت به تدبّر مىكشاند .

اعراب

« شَيْئاً » در اين‌جا مفعول مطلق است [ براى تغنى ] ؛ زيرا مقصود از آن ، چيزى از اغنا ( بىنياز كردن ) است . « كَدَأْبِ » متعلّق به محذوف و خبر براى مبتداى محذوف است : تقدير « دأبهم كدأب آل فرعون » است . « فِئَةٌ » مرفوع و مبتدا و خبرش محذوف و در اصل « من الفئتين فئة » است و نيز ممكن است مجرور خوانده شود بنابراين‌كه بدل بعض از « فِئَتَيْنِ » باشد . همچنين احتمال دارد منصوب خوانده شود و حال باشد . « رَأْيَ الْعَيْنِ » ، مفعول مطلق است براى « يَرَوْنَهُمْ » .

تفسير

إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِيَ عَنْهُمْ أَمْوالُهُمْ وَ لا أَوْلادُهُمْ مِنَ اللَّهِ شَيْئاً وَ أُولئِكَ هُمْ وَقُودُ النَّارِ . اگر كسى آيات قرآن را دربارهء ثروتمندان و مالداران بررسى كند ، خواهد ديد كه اين كتاب آنان را با زشت‌ترين صفات و رذايل اخلاقى وصف كرده است . از آن جمله ، صفت « نافرمانى » است ، چنان‌كه در آيهء ششم سورهء علق آمده است : « هرگاه انسان خويشتن را بىنياز بيند ، نافرمانى مىكند » . ازجمله اين صفات ناشايست ، غرور و انكار است : « آن مرد ستم بر خويشتن كرده و به باغ خود درآمد و گفت : نپندارم كه اين باغ هرگز