خدا به وعدهاى كه با شما نهاده بود وفا كرد
[ سوره آلعمران ( 3 ) : آيه 152 ]
وَ لَقَدْ صَدَقَكُمُ اللَّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُمْ بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذا فَشِلْتُمْ وَ تَنازَعْتُمْ فِي الْأَمْرِ وَ عَصَيْتُمْ مِنْ بَعْدِ ما أَراكُمْ ما تُحِبُّونَ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الدُّنْيا وَ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الْآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَ لَقَدْ عَفا عَنْكُمْ وَ اللَّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ ( 152 )
خدا به وعدهاى كه با شما نهاده بود وفا كرد ، آنگاه كه به اذن او دشمن را مىكشتيد . و چون غنيمتى را كه هواى آن را در سر داشتيد به شما نشان داد ، سستى كرديد و در آن امر به منازعه پرداختيد و عصيان ورزيديد . بعضى خواستار دنيا شديد و بعضى خواستار آخرت . سپس تا شما را به بلايى مبتلا كند ، به هزيمت واداشت . اينك شما را ببخشود كه او را به مؤمنان بخشايشى است . ( 152 )
واژگان
تحسّونهم : كشتن ، آنها را ريشهكن مىكنيد . گويى قاتل با كشتن ، حسّ مقتول را از بين مىبرد . گفته مىشود : « بطنه » وقتى چيزى به شكم او اصابت كرده باشد . و نيز گفته مىشود : « رأسه » ، وقتى به سر او اصابت كرده باشد .
اعراب
« صدق » به دو مفعول متعدى مىشود : مفعول اول آن « كم » و دومى
« وَعْدَهُ »
است .