مشتبه شد . هرآينه آنانكه دربارهء او اختلاف مىكردند ، خود در ترديد بودند و به آن يقين نداشتند و تنها پيرو گمان خود بودند و عيسى را به يقين نكشته بودند . بلكه خداوند او را به نزد خود فرابرد كه خدا پيروزمند و حكيم است » . اين آيه بهطور آشكارا بيان مىدارد كه عيسى عليه السّلام زنده است . بهعلاوه ، احاديث نبوى نيز در اين زمينه وارد شده ، كه دلالت بر اين معنا دارد .
لكن آيهء 117 سورهء مائده مىگويد :
« فَلَمَّا تَوَفَّيْتَنِي كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيْهِمْ ؛
و چون مرا ميراندى تو خود نگهبان عقيدهشان گشتى » . قريب به اين مضمون ، آيهء مورد بحث ماست كه مىگويد :
« إِنِّي مُتَوَفِّيكَ وَ رافِعُكَ إِلَيَّ ؛
من تو را مىميرانم و به سوى خود فرامىآورم » ؛ زيرا ، آنچه از كلمه « وفات » به ذهن مىآيد ، همان ميراندن است . معناى ظاهر آيه آن است كه ، من تو را مىميرانم و پس از مرگ ، تو را در مكان رفيعى قرار مىدهم . چنانكه در آيهء 57 سورهء مريم دربارهء ادريس عليه السّلام فرموده است :
« وَ رَفَعْناهُ مَكاناً عَلِيًّا ؛
ما او را در مكان بلندى فرابرديم » . همچنين خداوند دربارهء شهدا در آيهء 169 سورهء آل عمران فرموده است :
« بَلْ أَحْياءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ ؛
زندگانند و در نزد پروردگار خود روزى مىخورند » .
كسانىكه معتقدند : عيسى با روح و جسم خود زنده است ، عبارات :
« تَوَفَّيْتَنِي »
و
« مُتَوَفِّيكَ »
را به چند صورت تأويل كردهاند كه بهترين آنها بهطور نسبى اين است :
مقصود از اين عبارات ، تشبيه به وفات است و نه وفات حقيقى ؛ زيرا وقتى خداوند عيسى را آسمان بالا برد ، رابطهاش با زمين قطع شد و بهسان شخصى مرده درآمد .
كسانىكه مىگويند : عيسى عليه السّلام حقيقتا مرده است ، آيهء « آنان مسيح را نكشتند و بر دار نكردند ، بلكه امر به ايشان مشتبه شد » را توجيه كردهاند ؛ بدين ترتيب كه يهود با كشتن و بهدار زدن عيسى تعاليم دينى او را از بين نبردند ؛ لكن خيال مىكردند كه با اين كار خود ، تعاليم وى را نابود كردهاند .
ما نظريهء اوّل را مىپذيريم كه عيسى عليه السّلام زنده است و خداوند او را از زمين