/ 362
سراى نابودى و سراى سلامت
رهنمودهايى از آيات :
در آيات قبل خداوند براى ما بيان داشت كه كسانى كه در آيات خدا مكر مىكنند بر خود ستم روا مىدارند زيرا تمتع از زندگى دنيا بس اندك و بى مقدار است .
در اين آيات به ما يك ديد كلى به زندگى دنيوى ارزانى مىدارد . و براى ما مثلى از آنچه مشهودات ماست مىآورد . مثلا آبى از آسمان فرو مىآيد و از زمين براى آدميان و حيوانات رستنىها پديد مىآورد و زمين به آن رستنيها آراسته مىشود .
آدميان مىپندارند كه آنچه پديد آمده محكوم حكم آنهاست و در حيطهء توانايى ايشان ولى آنچه پديد آمده ديرى نمىپايد ، و فرمان خدا چه در روز و چه در شب فرا مىرسد بادى سرد مىوزد يا سيلهاى دراز آهنگ به راه مىافتند و هر چه هست از بيخ بر مىكند آن سان كه گويى هرگز نبوده است .
حال كه زندگى اينسان در معرض آسيب و فناست بر ماست كه در جستجوى جايى باشيم كه در آن از هر آسيب در امان باشيم / 363 و در پى يافتن راهى كه ما را به صراط مستقيم راه بنمايد و به سراى عافيت فرا خواند چه در دنيا و چه در آخرت . در آنجا به كسانى كه كارهاى نيكو كردهاند پاداش نيك دهد و چيزى افزون دهد . يعنى هم از نظر روحى و هم از نظر مادى بى نياز باشند . چنين كسان اهل بهشتاند و در آنجا جاويدان خواهند زيست .
در حالى كه گناهكاران را خدا كيفرى به قدر عملشان خواهد داد نه افزونتر . هيچ كس را ياراى آن نيست كه عذاب خدا را از آنان دور گرداند .