را غرقه ساخت . آرى ، مشركان زيانكارانند . ( 73 ) آيات ( 70 / 93 ) شايد اوج سخن است در اين سوره در آنجا رويارويى رسولان با طاغوتان زمان به تفصيل آمده است و رسولان پيروان خويش را فرمان مىدهند كه به خدا توكل كنند و چون توكل كردند خداى تعالى آنان را يارى خواهد كرد .
پس از بيان داستانهاى پيامبران خداوند تعالى فرمان مىدهد كه در باب قرآن زنگ شك از دلها بزدايند و از تكذيب آيات خدا احتراز كنند و كافران ايمان نمىآورند تا زمانى كه عذاب اليم را به چشمان خود بنگرند . ( 97 ) ولى آيا در آن روز ايمان به كارشان خواهد آمد . نه ، هرگز .
تنها در يك سرزمين بود كه ايمان آنان را سودمند افتاد . آن هم مردم سرزمين يونس بودند كه چون به خدا ايمان آوردند سودمندشان افتاد . ( 98 ) ولى ايمان از بنده است يا از پروردگار ؟
ترديدى نيست كه خداوند مردم را فرا نمىخواند كه از روى اكراه ايمان بياورند . اين بر هر بندهاى است كه اگر در ورطه ضلالت غوطهور است تلاش كند / 322 تا خود را به ساحل نجات برساند . ( 100 ) قرآن به اين معنى باز مىگردد كه بندهء خدا نبايد كه دست روى دست بگذارد تا ايمان به سراغ او آيد ، بر هر كس واجب است كه براى دستيابى به ايمان تلاش كند تا در زمرهء كسانى باشد كه خداوند آنان را از عذاب دردناك مىرهاند . ( 103 ) قرآن به زبان رسول اللَّه اعلان مىكند كه بايد از هر چه براى خدا شريك قرار مىدهند بپرهيزد و تنها و تنها در برابر ذات بارى تعالى مخلصانه عبادت كند . ( 104 ) خداوند فرمان مىدهد كه از سر اخلاص روى به جانب خداوند آورد و هر چه را ديگران براى او شريك قرار مىدهند طرد كند . كه اگر چنين نكند در حق خود ستم كرده است ، ( 106 ) . و به اين امر معتقد باشد كه خداست كه هر زيان و ناپسندى را دور مىسازد و چون براى بندهء خود خيرى خواهد كس را ياراى آن نيست
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 270
مساهمون: احمد آرام
ص٢٧٠