بزند ، بلكه بايد به قدرى فكر « 1 » كند كه صورت نماز بههم بخورد ، يا از پيدا شدن يقين يا گمان نا اميد شود .
شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد
مسأله 1176 - شكهايى كه نبايد به آنها اعتنا كرد از اين قرار است :
اول : شك در چيزى كه محل بهجا آوردن آن ، گذشته است ، مثل آن كه در ركوع شك كند كه « حمد » را خوانده يا نه .
دوم : شك بعد از سلام نماز .
سوم : شك بعد از گذشتن وقت نماز .
چهارم : شك كثيرالشك ؛ يعنى كسى كه زياد شك مىكند .
پنجم : شك امام در شمارهء ركعتهاى نماز در صورتى كه مأموم شمارهء آنها را بداند و همچنين شك مأموم در صورتى كه امام شمارهء ركعتهاى نماز را بداند .
ششم : شك در نماز مستحبى .
1 - شك در چيزى كه محل آن گذشته است
مسأله 1177 - اگر در بين نماز شك كند كه يكى از كارهاى واجب آن را انجام داده يا نه ، مثلًا شك كند كه « حمد » خوانده يا نه ، چنانچه مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد نشده ، بايد آنچه را كه در انجام آن شك كرده بهجا آورد ، و اگر مشغول كارى كه بايد بعد از آن انجام دهد شده به شك خود اعتنا نكند .
مسأله 1178 - اگر در بين خواندن آيهاى شك كند كه آيهء پيش را خوانده يا نه يا وقتى آخر آيه را مىخواند شك كند كه اول آن را خوانده يا نه ، بايد به شك خود اعتنا نكند .
مسأله 1179 - اگر بعد از ركوع يا سجود شك كند كه كارهاى واجب آن مانند ذكر و
هامش
( 1 ) - اگر قدرى فكر كرد و شك پا برجا شد مىتواند نماز را بههم بزند .