[ سؤال 10929 ] 62132644
بسمه تعالى 7 / 7 / 1361
مسئول محترم دفتر امام ، سلامٌ عليكم ، محترماً به عرض مىرسانم :
اينجانب كه در سپاه پاسداران انقلاب اسلامى مشغول خدمت مىباشم ، مسأله مهمى براى بنده در پيش است . كه اميدوارم با راهنمايى و رهنمودهايتان كه الهام گرفته از كلام پربار قرآن و سخنان پربار معصومين و منابع فقه و خصوصاً در زمان حاضر ، با استفاده از نظرات مهم امام امت است ، راه حل اين مسأله را براى اين حقير بيان نماييد .
حدود چهار ماه پيش ، بنده آمادگى خود را در ازدواج ديدم و با دخترى ازدواج نمودهام كه از جهتهايى در او ضعف است . بعد از چند مدتى كه ازدواج نمودهام - البته تا حالا فقط عقد نمودهام ، ولى نامزدم است ، يعنى هنوز خانهء پدرش است - به جاى اينكه بيشتر با او انس و الفت پيدا كنم ، بر عكس بىعلاقهگى بنده بيشتر و بيشتر شد . و الآن اين بىعلاقهگى به حدى شدت گرفت كه به هيچ عنوان نمىتوانم خودم را قانع كنم و اين مسأله ، باعث وسوسه خاطرم شده و حالا مىخواهم نامزدم را طلاق بدهم و از او جدا شوم و اينرا مىدانم كه اگر روزى با هم ازدواج كنيم ، آيندهء هر دوى ما جز بدبختى و شومى چيز ديگر نيست .
از شما مىخواهم كه بفرماييد آيا طلاق دادن و جدا شدن بنده از نامزدم از نظر شرعى چه حكمى دارد ؟ لطفاً عاجزانه از شما مىخواهم كه اين مسأله را كاملًا براى بنده بشكافيد و توضيح بدهيد .
ضعفهاى نامزدم : ضعيف الجثه بودن بىاندازه ؛ بىاندازه نامتناسب بودن بنده با او از نظر اندام ؛ سادهلوح بودن او ؛ سابقهء پدرش خوب نيست .
بسمه تعالى ، اگر از جهات دينى اشكالى نداريد خوب است به زندگى مشترك ادامه دهيد و به الطاف خداوند متعال اميدوار باشيد و امور مزبوره ، شما را نسبت به آينده مأيوس نسازد ؛ و در هر صورت ، اختيار طلاق با شوهر است .
استفتائات امام خمينى ( موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 ) ( فارسى ) — صفحة 431
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٣١