ساختهام و سكونت دارم و چون عقيده دارم پس از بازنشستگى يا به هر طريقى كه به كارم خاتمه دهم و به ميمه و محل زادگاه خود برگردم و به دستور امام چنانچه كسى براى هميشه نخواهد در جايى بماند وطن او حساب نمىشود و ما همه روزه به ذوب آهن كه 40 كيلومتر مىباشد تا اصفهان ، رفت و برگشت مىنماييم و نمازها را شكسته هم در اصفهان و هم كارخانه مىخوانيم ، ولى روزه ماه مبارك را نه مرخصى به قدر كافى داريم كه قصد اقامت كنيم و نه راه ديگرى داريم . خواهشمنديم راجع به اين مسأله ما را راهنمايى كنيد و از امام بخواهيد ما را مورد مرحمت قرار دهند و در اين مسأله كه افراد زيادى مواجه هستند دستورى بفرمايند كه ما در پيشگاه خداوند متعال مقروض نباشيم .
بسمه تعالى ، حكم مسافر داريد و قضاى روزهها را نبايد از سال بعد تأخير بيندازيد على الاحوط و براى اين كار يا بايد در وطن قضاى روزهها را بگيريد و يا در محلى قصد ماندن ده روز كنيد .
[ سؤال 3712 ] 18351217
بسمه تعالى 12 / 10 / 1361
حضور محترم دفتر آيت اللَّه العظمى امام خمينى مدّ ظله العالى
سلام عليكم بما صبرتم
در شهرى مثل مشهد ، كارمندى كه از منزل تا مسير كار خود بيش از چهار فرسنگ راه مىپيمايد و همين مسافت را برمىگردد ، تكليف نماز و روزهء او چيست ؟ چنانچه قصر است ، پس ماه مبارك رمضان كه در اواخر مدارس شروع مىشود تكليف اين افراد چيست ؟ آيا چنانچه روزه قصر باشد ، خوردن آن در صورتى كه بعداً - يعنى قبل از رسيدن ماه مبارك رمضان - در سال بعد گرفته شود مسئوليت شرعى ندارد ؟
بسمه تعالى ، حكم مسافر دارد و روزهها را در بين سال تا رمضان بعد بايد قضا نمايد على الاحوط .
استفتائات امام خمينى ( موسوعة الإمام الخميني 32 الى 41 ) ( فارسى ) — صفحة 537
مساهمون: السيد الخميني
ص٥٣٧