و اين كه آخرين مراتب را تجليات صفاتى دانستيم ؛ زيرا كه تجليات ذاتى ، مقام فناء رهبت و ازاله خوف است . و
« أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ »
« 1 » نيز شايد اولياء مطلق را گويد كه به فناء كلّى نايل شدند ، و انقطاع از خود و همه مراتب خوف پيدا كردند .
و يا در حال احتجاب ، خوف حاصل شود . و هر خوفى كه در اين مقام حاصل آيد ، از تصرّفات نفس و ابليس است كه عين جرئت بر حق است ؛ زيرا كه خوف از غير حق براى غير حق ، حق نخواهد بود .
و از اين جا خوفهاى حاصل براى انبياء كُمَّل و اولياء بزرگ را كه پس از حال صحو براى آنها حاصل شود ، با خوف ديگران كه محتجبين هستند ، مىتوان فرق روشن گذاشت ؛ و فرق رهبت و رغبتِ آنان با ديگران ، واضح شود .
هامش
( 1 ) - آگاه باشيد كه بر دوستان خدا بيمى نيست ، و ايشان غمگين نمىشوند . ( يونس / 62 ) .