براى خداست ، اگر اين طور باشد موفقيد در كارتان راجع به اين جهت . در آن كار اگر هم - به حسب قاعده موفق خواهيد شد در آن كار هم - اگر هم خداى نخواسته ، يك وقت چيزهايى آمد پيش ، موانعى آمد پيش ، نتوانستيد موفق بشويد ، اين ديگر قدرت نداشتيد ، خدا هم از شما قبول دارد ، بيشتر از قدرت از شما نمىخواهد . بنا بر اين ، اين انگيزه را بايد ما حفظ بكنيم . يك كسى ممكن است درس بخواند ، درس الهى بخواند ، توحيد بخواند ، عرفان بخواند و جهنم برود . ديگران از استفادهء از او تو بهشت بروند ، اين براى اينكه خودش انگيزه باطل داشته باشد جهنم برود . يك كسى مىخواهد درس بخواند براى اينكه مثلًا فلان منصب را پيدا كند ، آقاى محله بشود ، آقاى شهر بشود ، آقاى يك مملكت بشود ، آقاى دنيا بشود . يك كسى مىخواهد درس بخواند براى اينكه خودش معروف بشود ، در اين جاها ، در اين ده ، در اين شهر معروف بشود ، همهاش برگشت به اين است كه يا خودم يا خدا ، يا من يا او . اين « من » را اگر انسان زير پا گذاشت و « او » شد ، اصلاح مىكند همه چيز را . و در همهء اقطار كارها اين طورى است كه فرق ما بين اينكه اين كار يك كارى است الهى ، آدم خودش بايد فكرش را بكند . گاهى وقتها خود انسان هم در اشتباه است لكن بايد فكر كند حالا اين كارى كه من دارم مىكنم و اين قدر خوشحالم براى اينكه براى خدا اين كار را كردم ، اگر يك كسى بهتر از من اين كار را انجام بدهد ، حاضرم كه اين را به او بدهم و خوشحالتر هم بشوم براى اينكه ، او بهتر براى خدا كار مىكند يا نه . اگر اينجا آدم فهميد كه نه ، اين طور نيست ، حاضر نيست اين كار را ، بداند اين خدايى نبوده - صرف خدايى - اخلاص نبوده در آن . آنى كه براى ما فايده دارد اخلاص است كه براى خدا هم كار بكنيم ، خدا هم احتياجى به هيچ چيز ندارد ، احتياجى به اخلاص ما هم ندارد . خدا مىخواهد كه ، ميل دارد ، يعنى ميل به آن معنايى كه ديگران دارند نه ، انبيا را فرستاده كه تربيت كنند ، مردم را نجات بدهند . نجات مردم هم به اين است كه دنبال انبيا باشند و انگيزههايشان هم انگيزهء انبيا باشد ؛ نمىتوانيم به آن قدر ، به هر اندازهاى كه مىتوانيم . البته ما نمىتوانيم كه انگيزهاى كه حضرت امير دارد ما داشته باشيم ، اين معلوم است كه ما نمىتوانيم . اما مىتوانيم كه يك انگيزههايى داشته باشيم كه
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 447
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٤٧