بودند . با رعيت آن رفتار غير انسانى را مىكردند و رعيت را از هر طرف تحقير مىكردند ، توهين مىكردند ، اذيت و آزار مىكردند ، از آنها استفادههاى مادى مىكردند ، ولى در مقابل يك سفير همهشان خاضع بودند .
مردمى بودن مسئولان در نظام اسلامى
امروز ما مىبينيم كه فرماندارهاى سرتاسر كشور ، به طورى كه آقا گفتند و بخشدارها و بعضى از كشاورزها و بعضى از مردم عادى در يك جا نشستند . اگر نخست وزير و وزير كشور هم كه اينجا تشريف دارند و رئيس جمهور و اينها هم بودند اينها هم در بين اينها همانطور نشسته بودند كه اگر كسى از خارج بيايد تشخيص نمىدهد كه كدام وزيرند و كدام فرماندارند و كدام بخشدارند و كدام از مردم عادى كشاورز است . اين همان بود كه در روايات ما هست كه اگر كسى وارد مىشد در مسجد رسول اللَّه و ايشان با اصحاب نشسته بودند تميز نمىداد ، مىگفت كدام يكىتان هستيد . سابق معلوم بود هر كه مىآمد در مجلسى ، در يك جايى وارد مىشد معلوم بود كه حكومت كى هست .
براى اينكه آن در آن بالا نشسته بود با يك يال و كوپال و يك طور وضع خاص ، مردم مىفهميدند كه اين است كه بايد چه باشد . اما رسول خدا در مدينه كه مركز حكومت ايشان بود و سعهء حكومتش هم آن وقت زياد بود ، عرب مىآمد مىديد كه چند نفر نشستند دور هم با هم صحبت مىكنند ، او نمىتوانست بفهمد كه كدام يكى اينها در رأس واقع است و حاكم است و كدام يكى از اينها پائينتر هستند . وضع زندگى اين بود كه تعليم بدهد به ما كه بايد اين جور باشيد كه ما بفهميم تكليفمان چى است . من اميدوارم كه همين طورى كه وضع ظاهرى شما آقايان فرمانداران و بخشداران و ديگران و همين طور همه اجزاء حكومت اسلامى ، امروز همانطور كه وضع ظاهريشان يك وضع بىآلايشى است ، وضع روحى و معنويتان هم همانطور باشد . همان طورى كه حضرت امير - سلام اللَّه عليه - مىفرمايد كه وقتى به او اطلاع داده بودند كه يك خلخالى را از پاى يك زن - حالا يا يهودى بوده يا نصارى كشيدند ، مىفرمايد كه - به حسب نقل - كه انسان اگر از غصه بميرد عيب