مىكند ، قصه نمىخواهد بگويد كه ، يك دفعه وقتى گفت ، خوب ، بس است . اينهايى كه قرآن را نمىشناسند ، اين خارجيها كه نمىفهمند قرآن چى است ، مىگويند خوب بود باب باب باشد ، هر بابى يك كلمهاى باشد ديگر . قرآن آمده آدم درست كند ؛ آدم درست كردن به يك دفعه گفتن نمىشود . معلم اخلاق با يك دفعه بگويد و تمام كند برود نمىشود ؛ بايد در يك مجلس هم ده مرتبه يك مطلب را هى بگويد ، بگويد ، بگويد تا در دلها بنشيند . ما بايد دائماً به هم سفارش كنيم . حوزههاى علميه به دولت و به ملت و به اينها بايد سفارش كنند ، دعوت به تقوا كنند ، دعوت كنند به وحدت ، دعوت كنند به تقوا . مردم ، هر كس با هم مىنشيند اين دعوت را بكنند ، اهل منبر كه مىكنند و بايد زيادتر بكنند . مجلس بايد در بين صحبتهايشان مردم را بسازند . جنگ مجلس ، مثل جنگ دو فقيه مىماند ، نه اين است كه اينها اختلاف دارند . خوب ، فقها با هم اختلاف دارند از صدر اسلام تا حالا ، اگر اين نظرها تصادم با هم نمىكرد فقه ما به اين قوت نبود ؛ نظرها بايد تصادم كنند ، دعوا شود بايد سر آن . بعضى حوزههايى كه ما ادراك كرديم دعوا بود ، استاد يك چيزى را مىگفت ، شاگرد مىايستاد در مقابلش مىگفت ، او مىگفت ، اين مىگفت ، او مىگفت تا يك مطلب تا ديگران استفاده مىكردند از آن ؛ در مجلس هم بايد اين جور باشد . مخاصمه در كار نيست مباحثهء علمى است ، مباحثهء اخلاقى است ، بايد اخلاق به مردم ياد بدهند ، دعوا نبايد باشد در آن .
اتحاد و پشتيبانى ملت در گرو خدمت مسئولين
و همين طور مادامى كه ما منسجم هستيم با هم ، دستهايمان تو هم است و دعاى وحدت مىخوانيم ، هستيم . آن روزى ما از بين خواهيم رفت كه اين دستها از بين هم بيرون برود ، اين به او بد بگويد ، او به او بد بگويد ، او اشكال به او كند ، او اشكال به او بكند ، آن روز است . و ما به حمد اللَّه الآن يك ملتى داريم كه دستشان در دست هم است و كسى نمىتواند به اين ملت آسيب بزند . اين پشتيبانى از هم و اين كمك كردن ، حوزهها به دولت ، به قوهء قضائيه ، به مجلس كمك كنند ، مجلس به آنها كمك كند ، دولت به همه