است جنگ جهانى دوم - كه به ما هيچ مربوط نبود ، ما سرپل بوديم ، سر راه بوديم - آمدند گرفتند اينجا را و به مجردى كه گرفتند ، همه چيز نادر شد ، ديگر هيچ پيدا نمىشد .
حالا به حمد اللَّه پيدا مىشود . گاهى - فرض كنيد - يك چيزى كم يافت بشود اين را نبايد ما هى بگوييم كه ما چه بكنيم ، مردم بگويند ما چه بكنيم . خوب ، مردم كه ديدند اين مسائل را ، مردم كه ديدند اين گرفتارى را ، مردم كه شنيدهاند گرفتاريهاى جاهاى ديگر را ، خوب ، براى چه شكايت مىكنند ؟ به حمد اللَّه فراوانى است ؛ يعنى ، گرسنگى نيست توى كار ، اين طور نيست كه مردم نان پيدا نكنند ، اين طور نيست كه مردم ارزاق را نتوانند پيدا كنند ، كمياب گاهى مىشود ، اما آن هم ارزاق عمومى كمتر كمياب مىشود . يك دفعه مىخواهند آقايان كه - آنهايى كه توقع دارند و هى شكايت مىكنند - يك دفعه از آن حال انقلابى برگردند به يك حال آرامشى كه هيچ كسى در هيچ جا به ما كار نداشته باشد . خوب ، مايى كه الآن مواجه هستيم با تمام قدرتهاى عالم ، همه از هر طرف به ما فشار مىآورند ، همه از هر طرف به ما مىخواهند ظلم بكنند ، مع ذلك ، دولت ايران و ملت ايران اين طور سرپاى خودش ايستاده ، در خودش جنگ است ، يك سال و نيم است كه جنگ است . هر وقت جنگ باشد در يك جايى ، همه جايش به هم مىخورد . جنگ است و همه جا آرامش هست . مناطق جنگى هم به حمد اللَّه با قدرت دارند پيش مىروند .
توقع بى جا نبايد مردم بكنند . آقايان به مردم نصيحت كنند كه توقع اينكه يك دفعه همه گرفتاريها رفع بشود [ نداشته باشند ] . شما حكومتِ از صدر اسلام تا حالا ، حكومت رسول اللَّه را و حكومت امير المؤمنين - سلام اللَّه عليه - را و بعدش هم كه دست ديگران بود برويد خوب ملاحظه كنيد . در همان زمان حضرت امير همچو نبود كه همهء اينهايى كه مىروند اطراف و از طرف چيز ، همهشان يك مردم سيرى باشند . اصلش بسياريش كارهاى خلاف هم مىكردند . افرادى باعث ناراحتى [ مىشدند ] ، حضرت امير هم اقدام مىكرد ، نامه مىنوشت به آنها ، در صورتى كه آن وقت آرامش بود در همه جا ، الّا زمان حضرت امير ، البته از داخله خيلى خراب بود .
در هر صورت من گمان مىكنم كه ما اگر راجع به اين گرفتاريهاى جزئى كه داريم - آن
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 512
مساهمون: السيد الخميني
ص٥١٢