اسلام چطور . خوب ، شما كه اسلام را نمىدانيد با « صاد » مىنويسند يا با « سين » مىنويسند ، شما به اسلام چه كار داريد ؟ يك كتاب مىنويسد ، بعد مىگويد من سلامشناسم ، اسلام را من مىشناسم . يكى يك مقاله مىنويسد ، مىگويد من سلامشناسم . و اشخاصى كه مثلًا ، هشتاد سال زندگى كردند ، هفتاد سال زندگى كردند ، همهاش هم در اسلام بودند ، نه ، اينها نمىدانند ، لكن آقاى كارتر مىداند و رفقاى ايشان .
متعارف بودن عصبانيت دشمن
در هر صورت ، اين مسائل براى انقلابات هست كه آنهايى كه خارج و داخل ضرر ديدهاند ، بايد البته بد بگويند . ما نبايد متوقع باشيم كه اينهايى كه شكست خوردند و رفتند ، براى ما خوب بنويسند . يا ما نبايد متوقع باشيم كه روزنامههاى امريكا و كسان ديگر براى ما چيزهاى خوب بنويسند . خوب ، آنها رفتهاند از بين ، منافعشان از دستشان رفته است . خوب ، كسى كه تمام منافعش را شما از او گرفتيد - ملت ما همهء منافع امريكا را گرفته ؛ الآن يك شاهى ندارد ، يك سير نمىتواند نفت از اينجا صادر كند و همين طور ساير كشورهايى كه منافعشان از دستشان رفته - نبايد ما متوقع باشيم كه اينها براى ما مقاله - عرض بكنم كه - خوب بنويسند . البته آنها بايد به ما فحش بدهند . اگر يك روزى اينها براى ما خوب نوشتند ، آن وقت است كه ما مصيبت داريم .
من يك وقتى اين كلمه را گفتم كه اينها نمىفهمند ، اگر مىفهميدند ، مىآمدند تعريف از فلان آدمى كه - مثلًا - پيش مردم يك ارزشى دارد ، هى شروع مىكردند تعريف كردن . همين اسباب اين مىشد كه ارزشش از بين مىرفت . اگر بگين به ما فحش بدهد ، ما ارزشمان شايد پيش مردم - اگر باشد - زيادتر بشود . به دولت ما بد بگويد بگين يا صدام يا ديگران كه در اين طريق هستند ، آنها اگر به ما بد بگويند ، من مىگويم خوب حق دارند ؛ براى اينكه صدام مىخواست كه سه - چهار روزه يك كشورى را بگيرد ، حالا يك سال است كه باز مىبينيم كه او شكستش زياد است و ما به حمد اللَّه ، جلوتر داريم مىرويم و ان شاء اللَّه ، زودتر هم جلو خواهيم رفت . وقتى صدام مىبيند تمام آبرويش