مطلب غافل بودند و آن اينكه فرق است ما بين قيامهايى كه براى خدا نباشد ؛ قيامهايى كه براى منفعت دنيايى باشد ؛ براى غلبهء يك كسى بر كس ديگر باشد ؛ براى پيروزى يك قدرت بر قدرت ديگر باشد ، اين قيامها فرق دارد با قيامى كه للَّه باشد . آنها اين نكته را نمىدانستند كه قيام للَّه كيفيتش ، ماهيتش با قيامهايى كه غير خدايى باشد ، هر چه باشد ، اين با هم فرق دارد . قيام للَّه پشتوانهاش قدرت خداست ، پشتوانهاش تفنگ نيست ، پشتوانهاش مسلسل نيست ، . پشتوانهاش قدرت خداست . وقتى قدرت خدا در بين آمد ، ديگر قدرتى در مقابل او نمىتواند عرض اندام كند . لهذا ، اين ملت كه سر تا سر كشور فرياد مىكردند كه ما اسلام را مىخواهيم و همه قيام كرده بودند براى اينكه كفر و نفاق و ظلم و امثال اينها را از بين ببرند و به جاى آن عدل اسلامى باشد ، جمهورى اسلامى باشد ، اين قيام للَّه بود .
شواهد بر اينكه اين قيام للَّه بود اينكه مردم جان خودشان را در طَبَق اخلاص گذاشتند ، جان جوانهايشان را با گشاده رويى در طبق اخلاص گذاشتند و به ميدان آمدند . شاهد ديگر اينكه ما با چى غلبه كرديم بر اينها ؟ ما چه داشتيم ؟ آنها همه چيز داشتند ، آنها امريكا داشتند ، آنها شوروى داشتند ، آنها همهء ممالك اسلامى - الّا كمى را - داشتند و قدرت نظامىشان قدرت مدرنى بود كه مىگويند در اين طرف شرق ، همچو قدرتى نبوده است . و [ لى ] ما هيچ نداشتيم ، ما خدا را داشتيم . شما بدانيد كه اگر يك تأييدات غيبى نبود ، در يك شب مىتوانستند ايران را خراب كنند . شاه مخلوع هم گفته بود كه اگر من بنا شد بروم ، يك خرابهاى مىگذارم و مىروم ، لكن خداى تبارك و تعالى آن چنان رعبى ، آن چنان ترسى در دل اينها انداخت كه ديگر مجال اينكه يك خرابكارى بزرگى بكنند ، پيدا نكردند . اذهان آنها را خدا منصرف كرد از اينكه آن طور جنايت بزرگ را بكنند . اذهان اينها را منصرف كرد از اينكه بمباران كنند ايران را ، بمباران كنند تهران را . مىتوانستند ، لكن خداى تبارك و تعالى دلهاى آنها را برگرداند به يك معانى ديگرى و رعب در قلب آنها انداخت كه فرار كردند . اين براى اين بود كه يك نهضت اسلامى بود .
در صدر اسلام هم اين قضيهء رعب و فتح به رعب ، نصر به رعب اين مطلبى بوده است كه وقتى كه يك جمعيت كمى در مقابل آن جمعيتهاى زياد ، و با سلاحهايى كه در آن روز
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 139
مساهمون: السيد الخميني
ص١٣٩