نمىتوانند كارى بكنند و نمىتوانند اين مملكت را به آن آسيب برسانند .
ما بعد از اينكه همهء مسائل را هم مفروض بگيريم ، فرض بگيريم كه اينها آمدند و همه به قول خودشان ، همهء ملّاها را كشتند و همهء مؤمنين را از بين بردند ، ما از چه مىترسيم ؟ ما از يك جايى كه اين وضع را دارد ، منتقل مىشويم به يك جايى كه بهتر از اينجاست . چرا ما بترسيم ؟ من نمىگويم ما غلبه به آنها مىكنيم ، لكن ما غلبهء ايمانى داريم به آنها . ما همان منطقى را داريم كه در صدر اسلام بود كه اگر آنها را بكشيم ما به بهشت مىرويم . اگر آنها ما را بكشند باز هم ما به بهشت مىرويم . اين منطق اهل ايمان است .
آنكه ايمان به خداى تبارك و تعالى دارد ، آنكه قرآن را به آن ايمان دارد ، منطقش اين است كه ما ضرر نمىكنيم . هيچ طرف قضيه ضرر نيست . چنانچه كشته بشويم ، لباسمان را عوض كردهايم ، لباس بهترى پوشيدهايم و اگر بكُشيم يك غير انسانى را از دنيا بيرون كردهايم . بنا بر اين ، ترسى از چيزى نداريم . ولى مع ذلك ، شما مطمئن باشيد كه نخواهد شد . ملت ، اسلامى است و براى خدا داريد كار مىكنيد . ملت ما براى خداست كه دارند كار مىكنند . آن همه جوانها را دادند ، براى خدا بود ، هيچ براى چيز ديگرى نبود . تعقّل ندارد كه يك كسى جوانش را بدهد براى اينكه يك خانه پيدا كند يا فرض كنيد كه شب يك غذاى خوبى [ پيدا كند ] ، اين معقول نيست . اينها براى خدا آمدند به ميدان و همين مطلب در ذهنشان بود كه ما براى خدا داريم كار مىكنيم و اجرمان را هم از خدا مىخواهيم . هيچ طلبى هم هيچ كداممان از هم نداريم . همه براى خدا ان شاء اللَّه ، كار كرده باشيم و بكنيم و از خداى تبارك و تعالى اجرش را بخواهيم و خداى تبارك و تعالى خواهد داد ، يا اينجا و آنجا ، يا آنجا .
خداوند ان شاء اللَّه ، همهء شما را موفق كند . من به حق ، خدمتگزار شما هستم و اين چند لحظهاى كه از عمر من باقى است ، من در خدمت شما هستم . خداوند ان شاء اللَّه ، شما را به كمال معرفت برساند و دشمنهاى اين كشور و اين اسلام را ان شاء اللَّه ، يا هدايت كند و يا اينكه به جزايشان برساند .
و السلام عليكم و رحمة اللَّه و بركاته
صحيفه امام ( مجموعه آثار امام خمينى ) ( فارسى ) — صفحة 107
مساهمون: السيد الخميني
ص١٠٧