پشت بامها رفتند و مقابله كردند با دشمنها . مقابله كردند با توپ و تانك و پيش بردند . و از اين به بعد هم ان شاء اللَّه پيش مىبرند . لكن دو شرط در پيش بردن هست . يك شرط اين است كه براى خدا باشد . اگر يك قيامى براى خدا باشد خداى تبارك و تعالى كمك مىكند . از كمى جمعيت نترسيد . ولى به حمد اللَّه جمعيتهاتان زياد است . در صدر اسلام يك جمعيت سى هزارى به دو تا امپراتورى كه به همهء جهازهاى سلاحى مجهز بودند و يكيشان هفتصد هزار نفر يا هشتصد هزار نفر نظامى مجهز به جنگ آورده بود . اينها با سى هزار نفر غلبه كردند . يكى از سردارهاى اسلام آن وقت گفت كه شصت هزار نفر جلو آمدند ، پيشاهنگند از دشمن . و دنبال آنها هم هشتصد يا هفتصد هزار نفر [ سرباز ] دشمن هست . ما اگر يك ضربهاى به اينها نزنيم اينها جرى مىشوند . اين سردار گفت كه سى نفر همراه من بيايد ، شب مىرويم و به اين شصت هزار نفر شبيخون مىزنيم ، سى عدد . تمام لشكرشان سى هزار نفر بود . گفتند كه آخر سى نفر با شصت هزار نفر . هر آدمى مقابل دو هزار نفر نمىشود . بالاخره راضىاش كردند اين را كه شصت نفر بروند ؛ هر آدمى مقابل هزار نفر . شب ، شبيخون زدند و تار و مارشان كردند . شكستشان دادند ؛ شكستى كه بعد منتهى شد به اينكه آن لشكر بعد را هم اينها شكست دادند .
پيروزىآفرينى قدرت روحى
چه بود كه شصت نفر آدم ، شصت هزار نفر آدم را ؛ شصت نفر آدمى كه مجهز به آن جهازها نبودند ، با شصت هزار نفر آدمى كه با آن جهازها بودند شكست دادند . براى اين بود كه اينها يافته بودند اين مطلب را كه ما اگر كشته هم بشويم به سعادت مىرسيم . با اين روحيه قوى ، كه ما بكشيم سعادتمنديم ، كشته بشويم هم سعادتمنديم ، با يك همچو روحيهاى پيش رفتند و شكست دادند . در عين حالى كه لشكر اسلام در آن وقت يك لشكر بسيار ضعيفى از حيث قواى مادى [ بودند ] ، و تجهيزات جنگى نداشتند . هر چند نفرشان گاهى يك شمشير ، يك شتر ، اسب كم و گاهى وقتها يك روز ، يك شبانه روز را با يك خرما يك نفر آدم زندگى مىكرد . و ، در يك نقلى هست كه ، در يك جنگى يك