مىداديد و داديد ؛ اين انسجام حالا دارد گسسته مىشود ، از باطن مىپوسد ؛ آنها آن وقت انسجامشان را از دست دادند و شكست خوردند ؛ يعنى ارتش پشت كرد ، ژاندارمرى پشت كرد ؛ عرض مىكنم ، شهربانى پشت كرد ، ادارات پشت كردند ، كارگرها پشت كردند ، كارمندان ، همه پشت كردند به او و آن انسجامى كه آن وقت بود ، همهء قواى آنها با هم منسجم بودند ، آن انسجام گسيخته شده ، از اين طرف انسجام بود ؛ از آن طرف گسيختگى ، پيش برديد شما ؛ الآن عكس است . الآن دستهايى دارد توطئه مىكند كه اين قشرهايى كه با هم انسجام پيدا كرده بودند حلّش كنند و همانها هم دارند انسجام براى خودشان درست مىكنند . آنها دارند با هم روابط پيدا مىكنند ؛ ماها داريم با هم قهر مىكنيم . عاقبت اين امر چه خواهد شد كه دشمن ما دارد با هم روابطش را زياد مىكند و ما داريم روابطمان را از دست مىدهيم ؟ نتيجه شكست است ، چاره نيست . همان رمزى كه در پيروزى ما بود آنها دارند به دست مىآورند و همان چيزى كه در شكست آنها بود براى ما الآن دارد حاصل مىشود .
ترفندهاى رژيم شاه براى ايجاد اختلاف
از سابق اين طور بود كه قبل از ماه رمضان و قبل از ماه محرّم - كه وقتِ يك نتايج اسلامى بود - در همان رژيم سابق شما اگر توجه كنيد به اين قضايايى كه پيش آمده ، ببينيد اينها چه وقت پيش آمده . يك قصه يك وقت مىبينيد درست شد : « شهيد « 1 » ) 971 ( » آقا ، اين منبرى ، آن منبرى ، آن منبرى ، آن محراب ، آن محراب ، آن محراب ، در سطح كشور ، همهء حرفها شهيد جاويد بود ! « شهيد جاويد » چى بود كه اين قدر داد بكنيد ؟ براى چى ؟ نزديك محرّم مىشد ، مىديدند كه اگر اين قوهها با هم باشد و يك وقت نكند كه توجه بكنند به گرفتاريهاى خودشان ، توجه بكنند به آنكه گرفتارشان كرده ، « شهيد جاويد » را پيش مىآوردند ما هم غفلت از مسائل روز و از مسائل سياسى ، همه به جان هم مىافتاديم . همين قم تمام وقتش را صرف كرد سر « شهيد جاويد » تا تمام شد بعد كه
هامش
( 1 ) - كتابى دربارهء زندگى حضرت امام حسين ( ع ) نوشته نعمت اللَّه صالحى نجفآبادى .