بود ، پياده كنيم . آن طورى كه در زمان خود رسول اللَّه بود پياده بكنيم . و اين محتاج به جديت تام است در همهء اقشار . الآن يك مسئوليت بزرگى به دوش همهء ما هست . من كه يك طلبه هستم و در قم هستم ، و شما آقايانى كه در مراكز حساس هستيد ، مسئوليت داريد . يعنى به جايى رسيده است كه اگر چنانچه ما سستى بكنيم ، ممكن است آن ريشهها تقويت بشوند ، رشد پيدا بكنند ، به هم متصل بشوند ، و غائله بار بياورند . اگر نتوانند هم توفيق پيروزى پيدا بكنند ، لكن غائله مىتوانند ايجاد كنند كه زحمت براى مملكت ما ايجاد كنند ؛ و ما اگر چنانچه سستى بكنيم ، ممكن است كه آنها روابطشان را با هم درست بكنند ، و لا اقل براى ما ، براى شما ، زحمت ايجاد بكنند .
محبوبيت ارتش مردمى
الآن ما بايد هر كدام وظايف خودمان را انجام بدهيم . من كه يك نفر طلبه هستم ، وظيفهء طلبگى خودم را ، و شماها كه در ارتش هستيد وظيفهء ارتشى خودتان را . من براى شما عرض بكنم ، ارتشهاى صدر اسلام وضعش اين بود ، رئيس ارتش امام جماعت بود . يعنى انتخاب كه مىشد اين رئيس ارتش كه برود كجا ، امام جمعه هم همان انتخاب مىشد . مالك اشتر را وقتى مىفرستادندش كجا ، همان مالك اشتر رئيس ارتش بوده ، و استاندار فلان جا هم بوده و امام جماعت و امام جمعه هم بود . براى اينكه وضع ارتش در اسلام با وضع ارتش در ساير رژيمها فرق داشته است . شما ببينيد الآن كه ما اينجا با هم نشستيم و يك محيط محبت است ، اين بهتر است يا يك محيط رعب كه وقتى يكى از شما وارد مىشود ما بترسيم ؟ در روح خود شما اين محيطى كه محيط دوستى و محبت است در روح شما آرامش بيشتر ايجاد مىكند ، يا اينكه وقتى وارد بشويد و مردم از شما فرار كنند ؟ ارتش بايد وقتى ارتش اسلامى شد ، رئيس ارتشش جورى باشد كه ديگران به او اقتدا بكنند ؛ افراد ارتش طورى باشند كه مردم وقتى كه وارد شدند در يك جلسهاى ، مردم از آنها استقبال بكنند ؛ گل سرشان بريزند . چنان كه در اين اواخر . اين بهتر بود كه گل بريزند سر ارتش ، يا از آنها فرار كنند ؟ براى خودتان ، براى خودمان ، براى همه .