اين ايرادهايى كه گرفته مىشود ، چه ايرادهايى باشد كه صحيح باشد - من هم مىدانم بسياريش صحيح است . ايشان كه خواندند الآن ، من هم تصديق دارم كه بسياريش صحيح است - چه آن چيزهايى باشد كه صحيح نيست ، هر دوى اينها الآن به حال نهضت ما كه در راه است مضر است . همه بايد دست به هم بدهيم . همهء ما ، همهء قشرها ، همهء دانشگاهيها ، همهء تاجر و كاسب و - عرض كنم - كذا همهء زن و مرد ، همان طورى كه تا حالا دست به هم داده بوديم و تا اينجا رسانديم ، كه موجب حيرت همهء متفكرين شد ، از اينجا به بعدش كه مهمتر است بايد دست به هم بدهيم تا اين مراحل را بگذرانيم .
بعد هم نبايد ما بنشينيم منتظر اينكه يك قشرى كار را انجام بدهد . يك مملكتى است مال همهتان . آشفته هم هست . فقير زياد . بيكار زياد . لكن ما بايد بپرسيم ازشان كه اين فقر زياد و بيكارى زياد مال انقلاب است ؟ چون شاه رفته است فقير زياد شده است ؟ چون رژيم به هم خورده است بيكارى زياد شده است ؟ يا نه ، يك مسألهاى است كه الآن ما وارث آن خرابيها هستيم ؟ دولت وارث آنها هست . يعنى خرابى را كردهاند و رفتهاند . دزديهايشان را كردهاند و رفتهاند . قرضها را به بانكها گذاشتهاند و رفتهاند . از هر بانكى چند صد ميليون دلار قرض كردند و رفتند ! الآن وقت اين است كه ما با هم باشيم . و بعد هم نبايد ما بگوييم چرا او نكرد ؟ بايد بگوييم خودمان هم بايد بكنيم . همه بايد بكنيم . همه بايد بكنيم . همه هم وادار كنيم ديگران بكنند . اما اشكالتراشى و - عرض بكنم كه - تزلزلى در نهضت ما بشود ، امروز صلاح هيچ يك از قشرهاى ملت نيست .
بسيج عمومى براى سازندگى
امروز ، هم دانشگاهى و هم من طلبه و هم آقا ، كه آقا هستند ، و هم شما ، كه از آقايان هستيد ، و هم خانمها و همهء ملت ، امروز بايد با هم برويم جلو ، فردا هم با هم بسازيم . توقع نداشته باشيد كه ما بسازيم . خوب ، ما چكاره هستيم ؟ شما هستيد ، ما هستيم ، ديگران هستند . نه من بايد بنشينم بگويم كه خانمها اين كارها را انجام بدهند ؛ نه خانمها بنشينند بگويند فلانى انجام بدهد . آنها به اندازهء خودشان ؛ ما به اندازهء خودمان ؛ شما به اندازهء