سخنرانى [ در جمع اعضاى جامعهء معلولين ايران ( معيار انسانيت ) ]
زمان : 7 اسفند 1357 / 28 ربيع الاول 1399
مكان : تهران ، مدرسهء علوى
موضوع : معيار انسانيّت
حضار : اعضاى جامعهء معلولين ايران
اعوذ باللَّه من الشيطان الرجيم
بسم اللَّه الرحمن الرحيم
انسانيت به روح است نه به جسم
من از شما آقايان كه نمايندهء جامعهء معلولين هستيد تشكر مىكنم . خداوند ان شاء اللَّه شماها را سلامت بدارد . خداوند شفاى عاجل به شما عنايت فرمايد . بايد بدانند جامعهء معلولين كه انسان داراى روحى است و جسمى . آنكه انسان به او انسان است ، روح انسان است نه جسم انسان . دعا كنيد كه آنهايى كه روحشان معلول است ، آنها شفا پيدا كنند . و دعا كنيد كه شما جامعهء معلولين جسمى ، معلولين روحى نباشيد . اگر روح شما سالم باشد و روح شما آزاد و قوى باشد ، چه باك كه دست يا پاى انسان معلول باشد . دست و پاى انسان مناط انسانيت نيست . اين قشر « 1 » است ؛ لُبِّ « 2 » انسان روح انسان است ، نفس ناطقهء انسان است . وقتى نفس ناطقهء انسان قوى شد ، باكى از اين نيست كه جسمش عليل باشد . انسان به روح ، انسان است . ما در نوابغ عالم داشتيم اشخاصى كه نابينا بودند ولى نابغه بودند . اشخاصى كه معلول بودند ولى از علما و نوابغ بودند ، از فلاسفه بودند . شما هيچ غم نداشته باشيد كه [ از ] يك پا يا يك دست يا چشم معلول هستيد . شما اميدوارم كه در اين جامعه به واسطهء قوّت روحى كه داريد و به واسطهء سلامت روح كه داريد ، در اين جامعه سرفراز و سربلند باشيد . من ان شاء اللَّه راجع به خواستههاى شما به مقامات مسئول
هامش
( 1 ) - پوست و ظاهر .
( 2 ) - جوهر و ذات .