زنجيرهاى هوا و هوس و فرورفتگان در بحر مسجور ظلمانى عالم طبيعت كه نه بويى از محبّت و عشق به شامّهء روحمان رسيده و نه لذّتى از عرفان و فضيلت را ذائقهء قلبمان چشيده ، نه اصحاب عرفان و عيانيم و نه ارباب ايمان و اطمينان . عبادات الهيّه را تكليف و كلفت دانيم و مناجات با قاضى الحاجات را سربار و تكلّف شماريم . جز دنيا ، كه معلف حيوانات است ، ركون به چيزى نداريم و جز به دار طبيعت ، كه معتكف ظالمان است ، تعلّقى نداريم .
چشم بصيرت قلبمان از جمال جميل كور و ذائقهء روح از ذوق عرفان مهجور است .
بلى ، سر حلقهء اهل معرفت و خلاصهء اصحاب محبّت و حقيقت ابيت عند ربّى يطعمنى و يسقينى « 173 » فرمايد . خدايا ، اين چه بيتوته است كه در دار الخلوت انس محمّد ( ص ) را با تو بوده . و اين چه طعام و شراب است كه با دست خود اين موجود شريف را چشاندى و از همهء عوالم وارهاندى . آن سرور را رسد كه فرمايد : لى مع اللّه وقت لا يسعه ملك مقرّب و لا نبىّ مرسل . « 174 » آيا اين وقت از اوقات عالم دنيا و آخرت است ؟ يا وقت خلوتگاه « قاب قوسين » و طرح الكونين است ؟ چهل روز موسى كليم صوم موسوى گرفت و به ميقات حق نايل شد و خدا فرمود :
تَمَّ ميقاتُ رَبِّهِ اربَعينَ لَيْلَةً
. « 175 » با اين وصف به ميقات محمّدى نرسد و با وقت احمدى تناسب پيدا نكند . به موسى عليه السلام در ميعادگاه
فَاخْلَعْ نَعْلَيْك
« 176 » خطاب رسيد ، و آن را به « محبت اهل » تفسير كردند ، و به رسول ختمى امر به حبّ على شد . در قلب از اين سرّ جذوهاى است كه دم از او نزنم ، تو خود حديث مفصّل بخوان از اين مجمل .
هامش
( 173 ) - « نزد پروردگارم شب را به صبح مىرسانم ، او غذايم مىدهد و سيرابم مىكند . » وسائل الشيعة ، ج 7 ، ص 388 ، با اندكى اختلاف . و صحيح بخارى ، ج 4 ، « كتاب التمنى » ، ص 251 . مولوى در مثنوى گويد : « چون « ابيت عند ربى » فاش شد - « يطعم و يسقى » پى اين آش شد » .
( 174 ) - « مرا با خدا وقتى است كه هيچ ملك مقرّب و هيچ پيامبر مرسلى را در آن راه نيست . » عوالى اللّئالى ، ج 4 ، ص 7 ، حديث 7 . بحار الأنوار ، ج 18 ، ص 360 . « كتاب تاريخ النبىّ » ، « باب اثبات المعراج » .
( 175 ) - « پس زمان وعدهء پروردگار او ( موسى ) چهل شب تمام گشت . » ( اعراف - 142 )
( 176 ) -انّى انَا رَبُّك فاخْلعْ نعْليْك . . .( طه - 12 )