از عبادات است ، و بدون نيّت همراه با قصد قربت صحيح نيست .
مسألهء 576 - لازم نيست محرم نيّت را به زبان آورد ، يا حتّى از قلب خود بگذراند ؛ بلكه همين مقدار توجّه داشته باشد كه تصميم دارد طواف انجام دهد ، و اين توجّه تا پايان طواف وجود داشته باشد كافى است . به عبارت ديگر ، نيّت در عبادات مانند نيّت در كارهاى روز مرّه است ؛ همانطور كه ( مثلًا ) با قصد آب مىخورد و راه مىرود ، اگر به همان شكل عبادت را بجا آورد نيّت انجام شده است ؛ تنها قصد قربت در عبادات لازم است .
مسألهء 577 - اگر در انجام طواف ، يا ساير اعمال عمره و حج ، كه عبادت است ، ريا كند ( يعنى براى نشان دادن ، و به رخ ديگران كشيدن ، و عمل خود را خوب جلوه دادن ، عبادت را بجا آورد ) آن عمل باطل است ، و علاوه بر بطلان عمل ، مرتكب معصيت و گناه بزرگى نيز شده است .
مسألهء 578 - اگر در انجام عبادت ، رضايت و خشنودى ديگرى را هم مدّ نظر داشته باشد ، و آن عمل خالص براى خدا نباشد ، ريا و باطل است .
مسألهء 579 - در صحيح بودن عمل كفايت مىكند كه آن را « براى خدا » يا « براى اطاعت امر خدا » يا « براى نجات از كيفر الهى » يا « براى رسيدن به بهشت » و يا « براى وصول به ثواب معنوى » انجام دهد .
مسألهء 580 - هرگاه بعد از تمام كردن طواف يا ديگر عبادات ، مرتكب ريا شود ، عبادت باطل نمىشود ؛ هر چند كار خلافى كرده است .
دوّم : طهارت از حدث
مسألهء 581 - منظور از « طهارت از حدث » اين است كه محرم به هنگام طواف ، از جنابت و حيض و نفاس پاك باشد ، و وضو داشته باشد .
مسألهء 582 - « طهارت از حدث » در صورتى شرط است كه طوافِ واجب