كمك كند ، او را كمك كن كه از دو حال خارج نيست يا نيازمند واقعى است كه به مقصود رسيدهاى و اگر هم نيازمند واقعى نباشد تو اهل بهشتى .
كمك به نيازمند دو اثر دارد ، كه يك اثر در كمك شونده است و مشكل او حل مىشود و خدمت به خلقِ خداست كه از بزرگترين عبادات است .
اثر ديگر براى كمك كننده است چون كمك كننده از كمك كردن اثر معنوى مىگيرد كه همان تقويت روح تقوا ، نورانيّت ، صفا ، همبستگى و محبّت است . قرآن مىفرمايد :
« مَثَلُ الَّذَيِنَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِى سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِى كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِأَةُ حَبَّةٍ « 1 »
؛ مَثَل كسانى كه يك درهم در راه خدا بدهند مَثَل دانهاى است كه بكارند و هفتصد دانه شود » .
بعضى در تفسير آيه مىگويند كسى كه در راه خدا درهمى خرج كند هر درهم او مانند دانهاى است كه مىكارند و 700 دانه مىشود ، ولى ما معتقديم كه شخص بخشندهء درهم مانند دانه است و رويش پيدا مىكند ، پس در جايى كه كمك خواهنده اهل نبود ، تو اهل آن خواهى شد و براى تو نورانيّت و صفا مىآورد .
عدّهاى براى فرار از كمك به مردم مىگويند از كجا معلوم كه آن شخص اهل باشد ، امام سجّاد عليه السلام مىفرمايد ، بهانه درست نكنيد ،
هامش
( 1 ) سورهء بقره ، آيهء 261 .