در ادامهء روايت امام عليه السلام مىفرمايد : شكر بر عافيت مىخواهم كه منظور شكر با عمل است ، يعنى سلامت را در مسير طاعت خدا و سعادت دنيا و آخرت به كار گيريم ، نه اين كه زندگى را به بطالت بگذرانيم .
سلامتى ( نعمت اوّل ) يك نعمت بىمانند است و سلامتى نيكو ( نعمت دوم ) هم بسيار مهم است و شكر بر عافيت ( نعمت سوم ) بلكه بر تمام اين نعمتها شكر لازم است و شكر شكر هم ( نعمت چهارم ) لازم است ؛ پس هيچوقت نمىتوانيم شكر نعمت را به جا آوريم و بايد بگوييم كه در شكر نعمتها ناتوانيم و به قول شاعر :
بنده همان به كه زتقصير خويش عذر به درگاه خداى آورد * ورنه سزاوار خداونديش كس نتواند كه بجاى آورد