امام على عليه السلام مىفرمايند :
« وَ لَوْ شِئْتُ لَاهْتَدَيْتُ الطَّرِيقَ إِلَى مُصفَّى هذَا الْعَسَلِ وَلُبَابِ هذَا الْقَمْحِ ، وَ نَسَائِجِ هذا الْقَزِّ . وَ لَكِنْ هَيْهَاتَ أَنْ يَغْلِبَنِي هَوَايَ ، وَ يَقُودَنِي جَشَعِي إِلَى تَخَيُّرِ الْأَطْعِمَةِ . . . فَما خُلِقْتُ لِيَشْغَلَنِي أكْلُ الطَّيِّباتِ كالبَهِيمَةِ المَرْبوطَةِ هَمُّها عَلَفُها ؛
اگر مىخواستم ، مىتوانستم از عسل خالص و مغز گندم و لباس حرير استفاده كنم ، امّا دور است از من كه هواى نفس بر من چيره شود و حرص و آز ، مرا به شكمبارگى وادار كند . . . من براى اين آفريده نشدم كه به خوردن غذاهاى خوب و لذيذ مشغول شوم مانند چارپايى كه آن را پروار بسته باشند كه جز خوردن مقصد و مقصودى ندارد » . « 1 »
* * *
پاورقی
( 1 ) . نهجالبلاغه ، نامهء 45