25 : استفاده از عوامل طبيعى
امام صادق عليه السلام مىفرمايند :
« إنَّ نَبيّاً مِنَ الأنبياءِ مَرِضَ ، فقال : لاأَتَداوى حَتَّى يكونَ الّذى أمْرَضَنِى هُو الذى يَشْفينى ، فأوحى اللَّهُ تعالى إليهِ : لا أشْفِيكَ حَتّى تَتَداوى ، فإنَّ الشِّفاءَ مِنّى
؛ يكى از پيامبران بيمار شد ، و با خود گفت : خود را درمان نمىكنم تا همان كسى كه بيمارم كرده شفا دهد . خداوند تعالى به او وحى كرد كه : تا خود را درمان نكنى ، شفايت نمىدهم ، زيرا شفا دادن از من است » . « 1 »
در روايتى از رسول خدا صلى الله عليه و آله به همين مضمون آمده كه
« تَداوُوا فإنَّ اللَّهَ تَعالى لَمْ يُنزِلْ داءً إلّاوَقَدْ أنْزَلَ اللَّهُ لَهُ شِفاءً ، إلَّاالسّامَ وَالْهَرَمَ
؛ خود را مداوا كنيد زيرا خداوند متعال هيچ دردى نداده است مگر آنكه برايش شفايى نهاده ، بهجز مرگ و پيرى ( كه دوايى ندارد ) » . « 2 »
و امام على عليه السلام فرموده است :
« لِكلّ عِلّةٍ دَواءٌ
؛ هر دردى ، دارويى دارد » . « 3 »
اشتباهى كه خيلى از افراد به آن مبتلا هستند اين است كه وقتى گفته مىشود :
هامش
( 1 ) . ميزان الحكمه ، ج 3 ، ص 362
( 2 ) . همان مدرك
( 3 ) . همان مدرك