شرح و تفسير دوازده صفت اولياءاللَّه
امام عليه السلام در اين گفتار بسيار پرمعنا و حكيمانه ، دوستان خاص خدا را با اوصاف دوازدهگانهاى معرفى مىكند .
نخست مىفرمايد : « اولياءاللَّه كسانى هستند كه به باطن دنيا مىنگرند آنگاه كه مردم ( دنياپرست ) به ظاهر آن نگاه مىكنند » ؛ (
إِنَّ أَوْلِيَاءَ اللَّهِ هُمُ الَّذِينَ نَظَرُوا إِلَى بَاطِنِ الدُّنْيَا إِذَا نَظَرَ النَّاسُ إِلَى ظَاهِرِهَا
) . همانگونه كه قرآن مجيد در سورهء روم آيهء 7 مىفرمايد : « « يَعْلَمُونَ ظَاهِراً مِّنَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَهُمْ عَنِ الْآخِرَةِ هُمْ غَافِلُونَ » ؛ آنها فقط ظاهرى از زندگى دنيا را مىدانند و از آخرت ( و پايان كار ) غافلاند ! » .
آرى ظاهر دنيا آنها را چنان به خود مشغول مىسازد كه گمان مىكنند هدف نهايى و كمال مطلق در رسيدن به آن است ولى اولياءاللَّه مىدانند دنيا سرايى است ناپايدار ، مزرعهاى است براى آخرت و منزلگاهى است بر سر راه كه بايد از آن زاد و توشه براى سفر طولانى آخرت برگيرند .
در دومين صفت مىفرمايد : « آنها به آيندهء دنيا ( سراى آخرت ) مشغولاند در حالى كه دنياپرستان به امروز و حاضر آن سرگرماند » ؛ (
وَاشْتَغَلُوا بِآجِلِهَا إِذَا اشْتَغَلَ النَّاسُ بِعَاجِلِهَا
) . اولياء اللَّه دنيا را گذرگاهى در مسير آخرت مىبينند در حالى كه دنياپرستان