و لذا امام عليه السلام آن را مدح و ستايش مىكند .
به همين دليل از حالات پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و ائمهء هدى عليهم السلام استفاده مىشود كه بسيارى از آن بزرگواران از مشك استفاده مىكردند حتى گاهى مقدارى از آن را در غذا مىريختند . « 1 »
در اهميت استفادهء از بوى خوش در نمازها همين بس كه مرحوم كلينى در باب الغالية در كافى نقل مىكند كه امام على بن الحسين عليهما السلام شبى از شبهاى سرد زمستانى جبهء خز و ردايى از خز و عمامهاى از خز پوشيده بود و خود را با بوهاى خوش كاملًا معطر ساخته بود يكى از ياران حضرت ، ايشان را با آن حالت مشاهده كرد ، عرض كرد : فدايت شوم در اين وقت شب با اين وضع كجا مىرويد ؟ فرمود : «
إِنِّى أُرِيدُ أَنْ أَخْطُبَ الْحُورَ الْعِينَ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ فِى هَذِهِ اللَّيلَةِ
؛ من مىخواهم از خداوند حور العين را خواستگارى كنم » . « 2 » اشاره به اينكه استفاده از بوى خوش بههنگام عبادت و نماز و پوشيدن لباسهاى خوب بههنگام رفتن به مسجد از امورى است كه در آخرت پاداشهاى مهم الهى دارد .
ممكن است از كلام حكيمانهء مورد بحث به نكتهء مهم گستردهترى نيز برسيم و آن اينكه انسانهاى شايسته كسانى هستند كه خفيف مئونة و پرفايدهاند و آنها همچون مشكاند كه وزن آن كم و عطر آن فراوان است .
گفتنى است كه مِشك كه در فارسى ، هم به كسر ميم و هم به ضم ميم خوانده مىشود مادهاى است سياه و بسيار معطر كه از يك نوع آهو گرفته مىشود و در واقع خونى است كه در كيسهاى در زير شكم او پيدا مىشود سپس جدا شده و مىافتد . در آغاز بهصورت مايع و تيرهرنگ و بسيار معطر است و پس از خشك شدن سياه مىشود و در واقع از عطرهاى تند است .
هامش
( 1 ) . براى توضيح بيشتر به كافى ، باب المسك ، ج 6 ، ص 514 مراجعه فرماييد .
( 2 ) . كافى ، ج 6 ، ص 516 ، ح 3 .