شدند . محمد چون خود را تنها ديد مخفى شد ؛ ولى شخص خونخوارى به نام معاويه بن خديج از طرف عمرو عاص مأمور پيدا كردن او شد . هنگامى كه او را پيدا كرد به طرز بسيار شقاوتمندانهاى او را شهيد كرد و سرش را از تن جدا نمود و جسد او را به طرز فجيعى آتش زد . هنگامى كه خبر شهادت او به اميرمؤمنان على عليه السلام رسيد بسيار اندوهگين شد ، زيرا محمد بن ابىبكر مردى بسيار مخلص ، شجاع و كارآمد و از جمله وفاداران جدى آن حضرت بود و به همين دليل امام عليه السلام او را براى حكومت مصر كه منطقهء بسيار مهمى بود برگزيد .
از داستان شهادت محمد بن ابىبكر كه در تواريخ از جمله تاريخ طبرى در حوادث سال 38 نقل شده به خوبى استفاده مىشود كه دشمنان اميرمؤمنان على عليه السلام يعنى معاويه و دستيارانش چه افراد ظالم و ستمگر و خونخوارى بودند كه به هيچ حكم اسلامى و اخلاق انسانى تن نمىدادند و مرتكب جناياتى مىشدند كه در تاريخ سابقه نداشت . اين در حالى بود كه محمد بن ابىبكر ، فرزند خليفهء اول بود و آنها دم از وفادارى به خليفهء اول مىزدند ؛ اما به طرزى او را شهيد كردند كه بدتر از آن تصور نمىشد . « 1 »
از نكات قابل ملاحظه دربارهء محمد بن ابىبكر اين است كه او ربيب اميرمؤمنان على عليه السلام بود ؛ يعنى فرزند همسرش از شوهر ديگر ، زيرا « اسماء بنت عميس » ، نخست همسر جعفر بن ابىطالب بود و بعد از جعفر به همسرى ابوبكر درآمد و بعد از ابوبكر روى علاقهاى كه به اميرمؤمنان على عليه السلام داشت به همسرى آن حضرت درآمد و محمد فرزند ابوبكر تحت تكفل اميرمؤمنان على عليه السلام و در خانهء او پرورش يافت و از علاقهمندان مخلص آن حضرت بود . او در حجةالوداع سال دهم هجرى تولد يافت و در مصر در حالى كه بيست و هشت
هامش
( 1 ) . براى توضيح بيشتر به تاريخ طبرى ، ج 4 ، ص 77 به بعد در حوادث سنهء 38 ( طبع بيروت ، مؤسسهء اعلمى ) مراجعه شود