مىخوانيم :
« إِنَّ النّعَمَ كَالْإِبِلِ الْمُعْتَقَلَةِ فِي عَطَنِهَا عَلَى الْقَوْمِ مَا أَحْسَنُوا جِوَارَهَا فَإِذَا أَسَاءُوا مُعَامَلَتَهَا وَإِنَالَتَهَا نَفَرَتْ عَنْهُمْ ؛
نعمتها همچون شترى است كه مهار و بسته شده است . مادامى كه صاحبانش با آن خوشرفتارى كنند در جايگاه خود مىماند ولى هنگامى كه بدرفتارى نمايند ( اى بسا مهار خود را پاره و ) از آنها فرار كند » . « 1 »
شيخ حرّ عاملى رحمه الله در وسائلالشيعه در كتاب امر به معروف و نهى از منكر بابى تحت عنوان « وُجُوبُ حُسْنِ جَوارِ النّعَمِ بِالشُّكْرِ وَأداءِ الْحُقُوقِ » نوشته و روايات متعددى در اين زمينه آورده است .
در آيهء شريفهء « إِنَّ اللَّهَ لَايُغَيِّرُ مَا بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنفُسِهِمْ » ؛ خداوند سرنوشت قومى را تغيير نمىدهد مگر آنكه آنان آنچه را در خودشان است تغيير دهند » . « 2 » نيز اشارهاى به اين مطلب ديده مىشود .
* * *
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 4 ، ص 38 ، ح 1
( 2 ) . رعد ، آيهء 11