در آيهء 11 سورهء « حديد » نيز خداوند پس از آنكه در آيات پيشين ، از اهميت انفاق به نيازمندان سخن مىگويد همين تعبير را فرموده است : « مَنْ ذَا الَّذِى يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضَاعِفَهُ لَهُ وَلَهُ أَجْرٌ كَرِيمٌ » ؛ كيست كه به خدا وام نيكو دهد ( و از اموالى كه به او ارزانى داشته انفاق كند ) تا خدا آن را براى او چندين برابر كند ؟ و براى او پاداش پرارزشى است ! » .
در چندين آيهء ديگر از قرآن مجيد نيز همين معنا با الفاظ ديگرى بيان شده و انفاق در راه خدا را به عنوان وام دادن به پروردگار شمرده است كه اين نهايت لطف او به بندگان است . با اينكه مالك حقيقى تمام عالم هستى خداست و از همگان و همه چيز بىنياز است و هرچه ما داريم از او داريم ، با اين حال انفاق در راه خدا را قرض به خداوند تعبير كرده است .
حتى در بعضى از آيات آمده است كه خداوند در برابر اين كار از بندهاش تشكر مىكند ، « وَاللَّهُ شَكُورٌ حَلِيمٌ » . « 1 »
همانگونه كه در خطبهء 183 نيز در كلام امام گذشت كه مىفرمايد :
« وَاسْتَقْرَضَكُمْ وَلَهُ خَزَائِنُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْغَنِيُّ الْحَمِيدُ وَإِنَّمَا أَرَادُ أَنْ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلا ؛
از شما درخواست قرض كرده در حالى كه گنجهاى آسمانها و زمين به او تعلق دارد و بىنياز و شايستهء ستايش است . او خواسته است شما را بيازمايد كه كدام يك نيكوكارتريد » .
جالب اينكه در روايات اسلامى تعبيرات سهگانهاى آمده است كه هر يك از ديگرى پرمعناتر است . در يكجا مىخوانيم كه از امام سجاد زين العابدين عليه السلام نقل شده است كه هنگامى كه چيزى به فقير مىداد دست سائل را مىبوسيد و مىفرمود : « من دست سائل را نمىبوسم ، بلكه دست پروردگارم را مىبوسم ، زيرا صدقه قبل از آنكه در دست سائل بيفتد در دست پروردگار قرار مىگيرد ؛
هامش
( 1 ) . تغابن ، آيهء 17