امت و پيوند به عالم وحى و اخبار آسمان بود ؛ ولى با موت آن حضرت ارتباط با عالم وحى براى ابد از ميان رفت و اين مصيبتى بسيار بزرگ بود .
اضافه بر اين با رحلت پيغمبر صلى الله عليه و آله منافقان به حركت آمدند و كينههاى نهفته آشكار شد و خلافت از مسير آن منحرف و مصائب براى اهل بيت پيغمبر عليهم السلام آغاز گشت و روزبهروز فزونى گرفت .
ازاينرو در روايتى مىخوانيم كه امام اميرمؤمنان عليه السلام پس از اين ماجرا بر اساس روايتى كه قاضى قضاعى در دستور معالم الحكم به صورت مسند ذكر كرده ، صبح و عصر كنار قبر آن حضرت مىرفت و سخت مىگريست سپس به اين شعر توسل مىجست :
ما ذا عَلى مَنْ شَمَّ تُرْبَةَ أحْمَدَ * أنْ لا يَشُمَّ مَدَى الزَّمانِ غَوالِياً
صُبَّتْ عَلَىَّ مَصائِبَ لَوْ أَنَّها * صُبَّتْ عَلَى الْأيَّامِ صِرْنَ لَيالِياً
چه مىشود كسى را كه خاك قبر پيغمبر صلى الله عليه و آله را ببويد - ولى تا عمر دارد ( عزادار باشد و ) بوى خوش ديگرى نبويد ؟
( بعد از آن حضرت ) مصيبتهايى بر من فرو ريخت كه اگر - به روزهاى روشن ريخته مىشد همچون شبها تيره و تار مىگشت .
معروف اين است كه حضرت زهرا عليها السلام نيز همين اشعار را در كنار قبر پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مىخواند .
به گفتهء علامهء مجلسى رحمه الله در ديوان منسوب به اميرمؤمنان على عليه السلام نيز در مرثيهء پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله آمده است :
نَفْسِي عَلَى زَفَرَاتِهَا مَحْبُوسَةٌ * يَا لَيْتَهَا خَرَجَتْ مَعَ الزَّفَرَاتِ
لا خَيْرَ بَعْدَكَ فِي الْحَيَاةِ وَإِنَّمَا * أَبْكِي مَخَافَةَ أَنْ تَطُولَ حَيَاتِي
جان من در چنگال آه و نالههايش محبوس است - اى كاش جانم همراه آه و نالهها بيرون مىآمد .