شرح و تفسير گفتار دانشمندان ، درد يا دارو ؟
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به آثار مثبت و منفى گفتار دانشمندان اشاره كرده ، مىفرمايد : « گفتار دانشمندان اگر صحيح و درست باشد دوا ( داروى شفابخش ) و اگر نادرست و خطا باشد درد و بيمارى است » ؛
( إِنَّ كَلَامَ الْحُكَمَاءِ إِذَا كَانَ صَوَاباً كَانَ دَوَاءً ، وَإِذَا كَانَ خَطَأً كَانَ دَاءً )
. اين سخن از آنجا سرچشمه مىگيرد كه مردم چشم به سخنان دانشمندان مىدوزند و گوش جان به گفتار آنها مىسپارند به خصوص حكيم و دانشمندى كه آزمايش خود را در ميان مردم پس داده و سابقهء تقوا و وارستگى او در ميان آنان مشهور باشد . چنين كسى هرچه بگويد بسيارى از مردم آن را بهكار مىبرند به همين دليل اگر گفتار درستى باشد داروى دردهاى فردى و اجتماعى مادّى و معنوى مردم خواهد بود و اگر به راه خطا برود باز ناآگاهانه مردم از آن پيروى مىكنند و موجب دردهاى مادى و معنوى جامعه مىشود .
اين سخن هشدارى است به دانشمندان و علما و حكماى جامعه كه دربارهء سخنان خود درست بينديشند و دقت كنند و بدانند يك گفتار نابجا از سوى آنها ممكن است جامعهاى را بيمار كند و عواقب سوء آن دامن خود آنها را نيز بگيرد ، ازاينرو گفتهاند : لغزش عالِم به منزلهء لغزش عالَم است .
در حديث ديگرى از اميرمؤمنان عليه السلام مىخوانيم :
« زَلَّةُ الْعَالِمِ كَانْكِسَارِ السَّفِينَةِ