بيابانهاى دوردست و خالى از سكنه برود و يا در شبهاى تاريك تنهايى بيرون برود و يا دعوت افراد مشكوك را براى سوار شدن به اتومبيل و مجالس مختلف آنها بپذيرد ، ممكن است در معرض خطرات ناموسى قرار گيرد . اينجاست كه ترس براى او فضيلت خواهد شد و پاسدار و نگاهبان عفت اوست .
همچنين اگر زن نسبت به هزينه كردن اموال شوهر بخيل باشد مىتواند حافظ و نگاهبان ثروت او گردد ؛ اما به عكس اگر دست بذل و بخشش او گشاده گردد ممكن است اموال شوهر و حتى اموال خودش را در مدت كوتاهى بر باد دهد و همين امر سبب اختلاف او با همسرش گردد و منجر به حوادثى شود كه بسيار ناخوشايند است .
اين صفاتِ به ظاهر مذموم جبران ضعفهايى را مىكند كه در بسيارى از زنان هست ؛ جاذبهء جنسى در برابر نامحرمان نقطهء ضعفى براى او محسوب مىشود كه تكبر آن را جبران مىكند و ضعف جسمانى در برابر مهاجماين بيگانه نقطهء ضعفى است كه ترس جبران كنندهء آن است و موقعيت آسيبپذير او در امانتدارى خانه چيزى است كه بخل آن را جبران مىكند .
بديهى است آنچه را امام عليه السلام در اين كلام نورانى بيان فرموده به صورت مطلق و فراگير نيست ، به بيان ديگر منظور امام عليه السلام اين نيست كه در همه جا متكبر ، يا ترسو و يا بخيل باشد ، بلكه منظور مواردى است كه در صورت نداشتن اين صفات به عفت يا امانت او لطمه مىزند و گرنه زنان نبايد به بستگان ، محرمان و دوستان زن خود تكبر ورزند يا از همه چيز حتى سايهء خود بترسند يا در بخشش از اموال خود بخل به خرج دهند . در حالات فاطمهء زهرا عليها السلام مىخوانيم كه او در پايان جنگ احد به ميدان آمد و پيشانى و دهان پدر بزرگوارش را از خون شست و يا در شب زفاف پيراهن عروسى خود را به سائل بخشيد و همچنين دختر شجاعش زينب كبرى در كوفه و شام خطبههايى خواند كه
پيام امام امير المومنين ( ع ) ( فارسى ) — صفحة 784
مساهمون: الشيخ ناصر مكارم الشيرازي
ص٧٨٤