شرح و تفسير اسيران ذلّت
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به يكى از آفات طمع اشاره كرده ، مىفرمايد :
« طمعكار در بند ذلت گرفتار است » ؛
( الطَّامِعُ في وَثَاقِ الذُّلِّ )
. « وَثاق » به معنى بند و زنجيرى است كه اسير و يا حيوانى را با آن مىبندند .
شبيه اين سخن همان است كه در حكمت 180 گذشت كه فرمود :
« الطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ
؛ طمع بندگى جاويدان است » نيز در حكمت 219 خوانديم كه امام مىفرمود : « قربانگاه عقلها غالباً در زير نور خيرهكنندهء طمعهاست » .
همانگونه كه پيش از اين نيز اشاره شد طمع معمولًا به معناى علاقهء شديد به چيزى است كه فوق استحقاق انسان و غالباً به دست ديگران است شخص طمعكار براى به دست آوردن آن بايد در مقابل اين و آن خضوع كند و طناب ذلت بر گردن خويش نهد ، شايد به مقصود برسد و شايد هم نرسد .
به تعبير ديگر طمع ريسمانى نامرئى است كه انسان بر گردن خود مىنهد و سر آن را به دست كسى كه از او طمع دارد مىسپارد و همچون برده يا حيوانى در اختيار او قرار مىگيرد .
نقطهء مقابل طمع قناعت است كه انسان را از همگان بىنياز و عزت و كرامت او را حفظ مىكند .
اضافه بر اينها ، اموال و مقامات و اشيايى كه مورد طمع طمعكاران است در