شرح و تفسير حسد دشمن سلامتى
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به يكى از آفات حسد اشاره كرده مىفرمايد :
« در شگفتم كه چگونه حسودان از سلامتى خويش غافلاند » ؛
( الْعَجَبُ لِغَفْلَةِ الْحُسَّادِ ، عَنْ سَلَامَةِ الْأَجْسَادِ ! )
. « حُسّاد » جمع « حسود » است .
روشنترين تفسير براى گفتار حكيمانهء بالا آن است كه حسد روح و قلب انسان را مىفشارد و بر اثر اين فشار ، انسان بيمار مىشود و گاهى از شدت حسد دق مىكند و مىميرد ، زيرا مىبيند شخص محسود داراى نعمتهاى مختلفى است . هرچه نعمت او بيشتر مىشود ، غم و اندوه حسود فزونتر مىگردد . گاه به حالت افسردگى كشيده مىشود و گاه به بيمارى جسمانى مبتلا مىگردد ، زيرا رابطهء روح و جسم به اندازهاى است كه ناراحتىهاى روحى فورا در جسم اثر مىگذارد و سلامت انسان را مختل مىكند .
بنابراين حسودان آرزو مىكنند نعمت شخصى كه مورد حسد است زائل گردد ؛ خواه اين نعمت مقام باشد يا مال و ثروت . در حالى كه با حسد خويش نعمتى را كه از آن نعمتها بزرگتر است از دست مىدهند و آن نعمت سلامتى است كه هيچ نعمتى با آن برابرى نمىكند . اگر تمام دنيا را به كسى بدهند ؛ ولى مبتلا به بيمارى سرطان يا فلج و از كارافتادگى دست و پا و سر و صورت باشد