شرح و تفسير سرنوشت ظالم آغازگر
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانهء خود هشدار شديدى به ظالمان و ستمگران مىدهد و مىفرمايد : « آن ستمگر كه ابتداى به ظلم مىكند فرداى قيامت دست خود را از پشيمانى ( به دندان ) مىگزد » ؛
( لِلظَّالِمِ الْبَادِي غَداً بِكَفِّهِ عَضَّةٌ )
. امام عليه السلام اين سخن را از آيهء 27 سورهء فرقان برگرفته است آنجا كه مىفرمايد :
« وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِى اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا » ؛ و ( همان ) روزى كه ستمكار دست خود را ( از شدت حسرت ) به دندان مىگزد و مىگويد :
اى كاش با رسول ( خدا ) راهى بر گزيده بودم » .
نكتهء شايان توجه اين است كه امام عليه السلام در اينجا ظالم را مقدم به « بادى » كرده يعنى آن كسى كه ابتداى به ظلم مىكند ، از اين نظر كه شخص دوم اگر مقابلهء به مثل كند ظلم نيست بلكه احقاق حقى است و اگر بيش از مقابلهء به مثل كند باز قبح و زشتى ظلم او به اندازهء كسى كه ابتدا به ظلم كرده نيست و تعبير به « عَضَّة » ( به دندان گزيدن ) كنايه از شدت ناراحتى است ، زيرا انسان هنگامى كه به ناراحتىهاى شديد گرفتار مىشود ؛ ناراحتىهايى كه از خود او سر زده و خودش باعث و بانى آن بوده مىخواهد از خود انتقام بگيرد و براى اين كار به آزار خويشتن مىپردازد ؛ گاه بر سر و صورت خود مىكوبد و گاه دست خود را كه با آن كار خلافى انجام داده مىگزد و همهء اينها نشانهء ناراحتى شديد از كار خويشتن