شرح و تفسير نتيجهء پيمودن راه ناصواب
امام عليه السلام در اين كلام حكيمانه به نكتهاى اشاره مىكند كه در همه شئون زندگى سارى و جارى است مىفرمايد : « بسيار مىشود كه يك وعده غذا ( غذاى نامناسب ) از وعدههاى فراوان غذا ( غذاى خوب ) جلوگيرى مىكند » ؛
( كَمْ مِنْ أَكْلَةٍ مَنَعَتْ أَكَلَاتٍ )
. چه بسا انسان غذايى را كه دوست دارد بيش از حد تناول مىكند و بيمار مىشود و روزهاى متوالى يا ميل به غذا ندارد و يا اينكه طبيب ، او را از غذاهاى مختلف چرب و شيرين باز مىدارد ، بنابراين در هيچ كار نبايد افراط كرد كه اين افراط ممكن است او را از همان كار در آينده به كلى باز دارد .
اين سخن ضرب المثلى است براى تمام كسانى كه راه افراط را پيش مىگيرند ؛ مثلًا كسى كه آنقدر در دوستى پافشارى مىكند ، آن دوست از او منزجر مىشود و براى هميشه از وى فاصله مىگيرد و يا اينكه ديگرى را آنقدر به عبادت دعوت مىكند كه براى هميشه از عبادت بيزار مىگردد .
شبيه اين سخن گفتار حكيمانهء ديگرى است كه از آن حضرت نقل شده كه مىفرمايد :
« كَمْ مِنْ شَهْوَةٍ ساعَةٍ أوْرَثَتْ حُزْناً طَويلًا
؛ چه بسا يك ساعت هوسرانى كه موجب اندوه طولانى ( براى ساليان دراز ) مىشود » . « 1 »
هامش
( 1 ) . كافى ، ج 2 ، ص 451 ، ح 1 .