شرح و تفسير جهان ناپايدار
امام عليه السلام در اين كلام حكمتآميز اشاره به ناپايدارى جهان و مواهب و نعمتهاى آن كرده مىفرمايد : « هر چيزى كه روى مىآورد روزى پشت خواهد كرد و چيزى كه پشت مىكند گويى هرگز نبوده است » ؛
( لِكُلِّ مُقْبِلٍ إِدْبَارٌ ، وَمَا أَدْبَرَ كَأَنْ لَمْ يَكُنْ )
. طبيعت زندگى اين جهان و تمام مواهب مادى آن فناپذيرى است ، هرچند بعضى عمر بسيار كوتاهى دارند ، بعضى كمى بيشتر ؛ اموال و ثروتها ، جاه و مقامها ، جوانى و شادابى ، عافيت و تندرستى و در يك كلمه همه امكانات مادى كه روزى به انسان رو مىكنند و او را شاد و خوشحال مىسازند امورى نيستند كه انسان به آنها دل ببندند ، زيرا چيزى نمىگذرد كه همگى پشت مىكنند و از دست مىروند ؛ پيرى و ناتوانى به جاى جوانى ، فقر به جاى ثروت ، زوال جاه و مقام به جاى مقامات و بيمارى به جاى عافيت و تندرستى مىنشيند و اگر اينها هم از انسان جدا نشوند و تا پايان عمر محدود انسان بمانند انسان از آنها جدا مىشود و چيزى جز قطعات كفن با خود همراه نمىبرد .
جملهء
( وَمَا أَدْبَرَ كَأَنْ لَمْ يَكُنْ )
اشاره به اين نكته است كه وقتى نعمتها به انسان پشت مىكنند آثارشان را با خود نيز مىبرند به گونهاى كه گاهى انسان تصور مىكند اينها هرگز وجود نداشتهاند ، زيرا اگر خودشان مىرفتند و آثارشان