شرح و تفسير تا سخن نگفتهاى معلوم نيست كيستى !
امام عليه السلام در اين كلام بسيار كوتاه و پرمعنا مىفرمايد : « انسان زير زبان خود پنهان است ( و تا سخن نگفته باشد عيب و هنرش نهفته باشد ) » ؛
( الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ )
. منظور از « مرء » ( انسان ) در اينجا شخصيت و ارزش انسان است و منظور از « مخبوء » ( نهفته بودن ) در زير زبان اين است كه هنگامى كه سخن بگويد شخصيت او آشكار مىشود ، چرا كه سخن ترجمان عقل و دريچهاى به سوى روح آدمى است . هرچه در روح اوست از خوب و بد ، و الا و پست ، بر زبان و كلماتش ظاهر مىشود . گاه انسان به افرادى برخورد مىكند كه از نظر ظاهر بسيار آراسته و پرابهتاند ؛ اما همين كه زبان به سخن مىگشايد مىبيند كه چقدر تو خالى است . و بر عكس به افرادى برخورد مىكند كه ابداً ظاهرى ندارند ؛ اما هنگامى كه زبان به سخن مىگشايد ، انسان احساس مىكند شخص دانشمند و حكيمى است .
مرحوم علامهء مجلسى اين كلام را از مصباح الشريعة با اضافهاى از امام صادق از اميرمؤمنان على عليهما السلام نقل كرده است و آن اينكه امام عليه السلام به دنبال اين جمله مىفرمايد :
« فَزِنْ كَلَامَكَ وَاعْرِضْهُ عَلَى الْعَقْلِ وَالْمَعْرِفَةِ فَإِنْ كَانَ لِلَّهِ وَفِي اللَّهِ فَتَكَلَّمْ بِهِ وَإِنْ كَانَ غَيْرَ ذَلِكَ فَالسُّكُوتُ خَيْرٌ مِنْه
؛ حال كه چنين است كلام خود را بسنج