شرح و تفسير توازن صبر و معصيت
امام عليه السلام در اين گفتار حكيمانه به دو نكته اشاره مىكند . نخست توازن در ميان صبر و مصيبت و سپس بر باد رفتن اجر انسان به خاطر بىتابى و جزع .
مىفرمايد : « صبر و شكيبايى به اندازهء مصيبت نازل مىشود و كسى كه دستش را ( به عنوان بىتابى و ناشكرى ) به هنگام مصيبت بر زانو زند اجر او ضايع مىگردد ( و پاداشى در برابر مصيبت نخواهد داشت ) » ؛
( يَنْزِلُ الصَّبْرُ عَلَى قَدْرِ الْمُصِيبَةِ ، وَمَنْ ضَرَبَ يَدَهُ عَلَى فَخِذِهِ عِنْدَ مُصِيبَتِهِ حَبِطَ عَمَلُهُ )
. شك نيست كه در زندگى دنيا هميشه مشكلاتى بوده و خواهد بود . اين طبيعت حيات دنياست ؛ ولى خداوندى كه انسان را براى زندگى در اين جهان آفريده نيروهايى در وجود او براى مقابلهء با مشكلات خلق كرده از جمله صبر و تحملى است كه به انسان داده تا بتواند مصائب را برتابد . گاه ديدهايم مادرى كه فرزند عزيزش را در جوانى از دست مىدهد ، لحظات اول چنان بىتابى مىكند كه گويى مىخواهد جان به جانآفرين تسليم نمايد ؛ اما ساعات يا ايامى مىگذرد ، كم كم آرامش بر وجود او مسلط مىشود ؛ گويى نيرويى از درون او مىجوشد و با آن مصيبت بزرگ به مبارزه بر مىخيزد و تدريجاً آن را مهار مىكند و هر قدر مصيبت سنگينتر باشد اين نيروى مقاومت كه نامش صبر و شكيبايى است قوىتر است . البته افرادى هم پيدا مىشوند كه بر خلاف اين اصل كلى رشتهء صبر