تمام اين وابستگىها زاييدهء آرزوهاى دور و دراز است ؛ هرگاه آن آرزوها از صفحهء فكر انسان پاك شود ، انسان به غنا و بىنيازى پرارزشى دست مىيابد و به همين دليل امام عليه السلام ترك اين آرزوها را برترين و بهترين غنا شمرده است .
در تعبير ديگرى كه در حكمت 371 آمده است امام عليه السلام مىفرمايد :
« لَا كَنْزَ أَغْنَى مِنَ الْقَنَاعَة ؛
هيچ گنجى بىنياز كننده تر از قناعت نيست ( همان قناعتى كه نقطهء مقابل آرزوهاى طولانى محسوب مىشود ) » .
امام هادى عليه السلام طبق روايتى كه علامهء مجلسى آن را از درة الباهرة نقل كرده است ، فرمود :
« الْغِنَى قِلَّةُ تَمَنِّيكَ وَالرِّضَا بِمَا يَكْفِيكَ وَالْفَقْرُ شِرَّةُ النَّفْسِ وَشِدَّةُ الْقُنُوط ؛
غنا و توانگرى آن است كه دامنهء آرزو را كم كنى و به آنچه خدا به تو داده است خرسند باشى و فقر آن است كه نفس آدمى سيرى ناپذير و شديدا ( از رسيدن به همهء آرزوها ) نوميد باشد » . « 1 »
* * *
پاورقی
( 1 ) . بحارالانوار ، ج 75 ، ص 368 ، ح 3 .