« الظَّالِمِينَ »
« 1 » و دربارهء پيمان شكنان و قاطعان رحم و مفسدان در زمين مىفرمايد :
« أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ »
« 2 » و دربارهء كسانى كه كتمان حق مىكنند ، مىفرمايد : «
« أُولئِكَ يَلْعَنُهُمُ اللَّهُ وَ يَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ »
؛ خداوند و همهء لعنت كنندگان آنها را لعنت مىكنند » . « 3 »
بىشك لعن در لغت به معناى طرد كردن و دور ساختن است كه گاه به صورت عملى انجام مىشود و گاه به صورت لفظى يا در شكل نفرين ؛ مثلا گفته مىشود : « لعنة اللّه عليك » يعنى خدا تو را از رحمتش دور دارد .
مسلّم است كه هيچ مؤمنى را نمىتوان لعن كرد ؛ ولى افراد بىايمان و منافق و كسانى كه گناه عظيمى مانند ظلم و ستم و فساد و ايجاد تباهى در زمين و امثال آن مرتكب مىشوند مستحق لعناند ، بنابراين لعن مخصوص كافران و منافقان نيست .
هامش
( 1 ) . هود ، آيهء 18 .
( 2 ) . رعد ، آيهء 25 .
( 3 ) . بقره ، آيهء 159 .